Ang Aking Journal -- Abril 2026

Abril 1, 2026

Past 8 na ako nagising. Ang sarap sa pakiramdam ng may kompletong oras ng tulog. Bago mag-9 na ako bumaba para magbabad ng mga labahin ko, at mag-almusal na rin. May naipritong itlog na si Emily, pero nag-init pa ako ng Bicol Express na bigay sa akin ni Ms. Krizzy kahapon. Solb na ang almusal ko.

 

Habang nakababad ang mga labahin ko, nagbawas ako ng kalat sa kuwarto. Inuna ko munang tanggalin ang mga natsekan at mga nairekord na papel ng mga estudyante. Ibinaba ko para maisako at maipakilo. Pagkatapos nito, namalengke na ako. Gusto kong magluto.

 

Bago ako nagluto, nagsulat muna ako. Ipinagpatuloy ko ang kabanata ng nobelang sinimulan ko kagabi. Naisingit ko naman ang pagtawag at pagkausap kay Mama. Sabi ni Lizbeth, tawagan ko raw kasi gusto na namang sumama kina Gie at Jano sa pag-uwi sa Bulan. Hindi na raw sasama pabalik. Ayaw niyang umalis si Mama sa puder nila.

 

Pinanghahawakan ni Mama ang plano kong itira sila ni Zildjian sa Batangas. Pero sinabi kong hindi pa iyon sigurado dahil bukod sa hindi ko alam kung gusto iyon ni Zildjian o ni Mary Jane, wala pa akong budget para makapagpagawa roon ng bahay. Sabi ko nga sa kaniya, hinuhulugan ko pa iyon. Naunawaan naman niya. At hindi na siya nagbanggit ng tungkol sa plano niyang umuwi ng Bulan. Hindi ko naman iyon sasang-ayunan dahil wala namang mag-aalaga sa kaniya. Kami ang pamilya niya, kaya sa amin siya dapat magpaalaga. Ang problema lang naman niya ay hindi siya makatulog doon dahil sa sobrang ingay sa paligid. Pero kung iisipin, napakahaba ng oras niya para matulog ng walong oras sa isang araw. Kung ikukumpara sa kakayahan kong bumuo ng walong oras na tulog, kapag school days, walang-wala ako. Akala lang niya, hindi siya makatulog, pero kung susumahin, sawang-sawa na siya sa pagtulog dahil wala naman siyang ginagawa. Kung hindi siya totally blind, hindi niya maiisip ang mga bagay na iyan. Maaaring sanhi iyan ng tinatawag na self-pity.

 

Alas-dos na ako natapos maglaba. Okey lang naman kasi simula na ngayong araw ang uninterrupted vacation. Gayunpaman, kaninang umaga, naglaan ako ng ialng minute para sa ARAL tagging. Mabilis ko lang namang nagawa.

 

Mga 3 pm, umiidlip ako. Hindi man mahimbing ang tulog ko, at least, nakapagpahinga ako. Bihira ko itong magawa kapag may pasok o klase.

 

Past 4, nagmeryenda ako. Pagkatapos, ipinagpatuloy ko ang pagsusulat. Mga 7:00 na ako nakapag-post sa Inkitt ng isang chapter kasi inayos ko pa ang study area ko. Hindi na ako nakatalikod sa sala kapag nakaharap sa desktop. Mas gusto ko ngayon ang ayos ng aking study table.

 

 

 

Abril 2, 2026

Alas-8 ulit ako nagising. Kundi lang bumusina nang napakalakas ang dump truck, hindi ako magigising. Akala ko, babangon na ang donya para magtapon ng basura, hindi pala. Akala ko rin, umalis siya, hindi rin pala. Kung kailan ako nakapaghanda na ng almusal, saka bumangon ang mag-ina ko. Okey lang naman dahil bakasyon ko, at gusto ko naman talagang kumain ng mga lutong bahay.

 

Pagkatapos na pagkatapos kong mag-almusal, inayos ko ang mga bookshelves ko sa study area. Santaon na rin ang lumipas nang huli akong nag-put up nito, kaya maalikabok na. Nang magawa ko, mas gumandang tingnan. Ipinagsama-sama ko sa isang shelf ang mga aklat-pambata. Hiniwalay ko rin sa bawat level ang mga aklat ng Filipino authors at foreign authors. Na-highlight din sa shelves ang mga rock at shell collections ko, gayundin ang iba ko pang pang-display. Mas masarap na ngayon mag-stay sa study area ko. Pangarap ko talagang magkaroon ng sariling study room at library. Kahit paano ay unti-unti ko nang natutupad. Habang pinupunasan ko nga ang mga aklat, napagtanto kong malaki-laki na rin pala ang nagastos ko sa pagbili ng mga libro. Napasalamatan ko ang Diyos.

 

Mga 11:30 na ako natapos, kasama ang pagdidilig ng mga halaman. Isinunod ko naman ang paghahanda ng pananghalian. Nagprito lang ako ng tokwa. Nagpabili na lang ako kay Ion ng ginataang gulay, saka hinog na manga. May mga tira pa namang ulam sa almusal. Gumawa na lang ako ng sawsawang toyo-kalamansi-at-sibuyas. Solb na ang lunch!

 

Pagkatapos kumain at bago ako umidlip, nag-encode muna ako ng journal ko noong June 2009. Nakadalawang araw rin ako bago ako huminto.

 

Hindi naman ako nakatulog nang maayos kasi tinabihan na naman ako ni Herming. Hindi lang basta tumabi, gumitna pa siya. Hinayaan ko na lang kasi bihira naman siyang maglambing dahil palagi akong nasa school.

 

Bago mag-5, pagkatapos kong magmeryenda ng kape at nilagang kamote, umalis ako para i-withdraw ang LA, na pumasok sa ATM kahapon. Naglakad lang ako patungo sa municipal hall. Doon kasi may Landbank ATM.

 

Pagbalik ko, namili na rin ako ng pang-ulam ngayong gabi at pang-almusal bukas. Bumili rin ako ng melon at ponkan.

 

Nagluto agad ako pagdating ko, kaya wala pang 7:30, nakapag-dinner na kami.

 

Pagkatapos ng dinner, nagsulat at nag-illustrate muna ako bago ako natulog.

 

 

 

Abril 3, 2026

Mas maaga akong nagising ngayon kaysa kahapon. After 30 minutes, bumangon na ako para magluto ng almusal. Pritong tuyo at itlog ang ulam namin ngayon.

 

Pagkatapos kong kumain, nilinis ko ang aquarium, kung saan nakalagak ang betta fish ko. Inis-isan lko iyon upang mawala ang molds at luminaw ang salamin. Hindi pa ako satisfied, pero parang wala nang ililinaw pa. Nagasgas na nga ang glass dahil gumamit ako ng kutsilyo sa pag-iis-is.

 

Alas-diyes, lumabas ako para mamalengke. Akala ko, walang nagtinda. Sarado ang suki kong grocery store at talipapa. Mabuti, nakahanap ako sa malayo. Nakabili ako ng isda, mga rekado, malagkit, niyog, at asukal.

 

Inihanda ko naman ang lulutuin ko pagdating. At saka pa lamang ako nag-on ng desktop. Habang nakaasin ang isda, nag-eencode ako ng journal ko noong June 2009.

 

Nag-siesta ulit ako pagkatapos mag-lunch at maligo. Hindi man ulit ako nakahimbing, pero naipahinga ko ang aking katawan at isipan.

 

Past 2:30, nagluto ako ng biko. Ang sarap! Puwede na akong magnegosyo. Ang mahal nga lang ng niyog, grabe! Fifty-five pesos. Sa Polot, pinupulot lang namin ang niyog. At napakamura ng benta. Nagsimula dati sa piso hanggang naranasan ko ang limang piso. Sobrang mahal na ngayon. Huling bili sa talipapa, P35 lang. Haist! Ang buhay nga naman.

 

Ang suwerte ng maybahay ko ngayon. Halos wala siyang ginawa maghapon. Sige lang. Ang mahalaga, malakas ako, walang sakit, at may bakasyon.

 

 

 

Abril 4, 2006

Nang nagising ako bandang 7, nabasa ko ang chat ni Flor. Nasaan na raw ako. Nandoon na raw ang mga anak ko. Nagulat ako. Ipo-postpone ko sana ngayon ang pagpunta ko roon. Kako, “Ang aga naman. Kagigising ko pa lang.” Agad akong nagkape at sumubo ng tatlong hiwa ng biko, saka naligo. Bago mag-8, nakaalis na ako sa bahay. Nilinaw naman ni Flor na ang ibig sabihin niya ay nasa “bahay ng mga anak ko.” Kaya hindi na ako nagmadali.

 

Walang operation ang LRT ngayon Kaya natagalan ako sa biyahe. Past 12 na ako nakarating kina Flor. Naligaw pa ako.

 

Katulad ng dati, nonchalant ang pagbati sa akin ng mga anak ko. Nasanay na ako. Saka nagmana lang sila sa akin.

 

Agad naman kaming hinainan ni Flor ng lunch. Kumain na raw ang mga anak ko, pero pinasalo ko pa rin sila. Tahimik muna kaming kumain. Pagkatapos, tinabihan ko na si Zildjian. Kinausap ko na kung ano ang course na kukunin niya sa kolehiyo. Nagulat at natuwa ako sa sinabi niya. Tourism. Sa ICCT Colleges-Cogeo siya mag-aaral. Hindi ko akalaing iyon ang kukunin niya. Wala sa personality niya ang tourism, pero dahil iyon ang napili niya, susuportahan ko siya.

 

Ipinaalam ko rin Kay Flor ang napili niya. Agad kong nasabing tulungan niya ako kasi hindi ko na kaya ang budget. Kako, sampung buwan lang siya magbibigay. Kapag nakatapos na si Hanna, ako na Kay Zildjian. Saka na iisipin kapag nagpang-abot naman sina Ion at Zj. Pumayag naman siya, pero titingnan niya ang sitwasyon kasi may panahong mahina raw ang gawa. Katulad ngayon—twice a week na lang ang pasok nila.

 

Past 2, umidlip kami. Past 3, nagsalang si Flor ng karaoke. Kumanta ako ng MLTR medley. Pinakanta rin namin si Zildjian. Mukhang magandang ang bosses niya, hindi nga lang masyadong malakas. Hindi naman namin napakanta si Hanna. At hindi na ulit namin napakanta si Zj.

 

Past 5, nagyaya na akong umuwi. Hinatid ko muna sa kanilang bahay ang magkapatid. Nilakad lang namin kasi malapit lang naman. Habang nasa daan, Tina nong ko si Zildjian Kung gusto niyang makita ang lupang ipapamana ko sa kaniya sa San Juan, Batangas. Nagsabi ko ito kanina, kaya mukhang interesado siya. Aniya, “Kailan po puwede?” Sabi ko naman, ako muna ang pupunta ulit—nang commute. Una ko kasing punta roon ay may sasakyan. Kailangan ko munang puntahan ulit. Sabi ko na lang, bago magpasukan, maisasama ko na siya roon. Sana maging inspirasyon niya iyon sa kaniyang pag-aaral.

 

Past 10 na ako nakarating sa bahay. Nagkape na lang ako kasi wala nang ulam. Akala raw ng aking may bahay ay hindi ako uuwi. Kaya pala andaming hugasin sa lababo. At may sinayang na naman silang kanin sa rice cooker. Isang order pa iyon sa karinderya, pero tinubigan lang nila.

 

Sinabihan ko si Ion. Kako, “Parurusahan kayo ng Diyos. Nag-aaksaya kayo ng kanin. Tinubigan niyo pa. Kahit pusa, hindi ito kakainin.” Dagdag ko pa, “Kung ayaw inyong kainin, huwag inyong isaing.” Gusto ko pa sanang sabihin “Porket de-sako ako kung bumili ako ng bigas, grab kayo makawaldas.” Rhyming ‘yon.

Gusto ko sanangn away in si Emily, Kaya Lang naalala ko—hindi ko pala siya masyadong kinikibo. Bahala na si Ion ang magsabi. Sa halip, sinala ko ang kanina sa rice cooker, saka nilagay ko sa storage container, saka nilagay ko sa ref. Puwede pa nga iyon gawing fried rice. Nakakapanghinayang kasi. Ang mahal ng kanin sa Pasay. Ang sampung piso, hindi PA nga ako matinga. Pero sa bahay na ito, inaaksaya lang. Tsk-tsk. Kaya hindi pinagpapala ang asawa ko kasi sa ugali niya. Hindi nagpapahalaga ang pinagpapaguran ko.

 

Kinalma ko na lang ang sarili ko, tutal nasa ref na ang kanin, na maaksaya sana. At mabuti na lang, nakita ko si Herming at ang beta fish ko. At may naiuwi akong halaman mula kay Flor. Aglaonema at Peace lily. Malaki man ang nagastos ko sa biyaheng iyon, worth it naman. Unang-una na ang makita ko at makausap ko ang mga anak ko.

 

Past 12 na ako nakatulog.

 

 

 

Abril 5, 2026

Alas-5:40 ako nag-set ng alarm, pero nang namulat ako, almost 6 na. Nagtaka ako kung bakit hindi ko narinig o hindi tumunog. Iyon pala, nai-set ko pala ng Monday. Linggo pa lang pala ngayon. Aguy! Mabuti na lang, nagising ako bago mag-six. Ayaw ko pa naman nang nahuhuli ako sa call time.

 

Past 7, nasa PITX na ako. Tumambay muna ako roon bago ako bumiyahe patungo sa sementeryo. Wala pang nine, nandoon na ako. May mga magulang at mga bata nang naghihintay roon, pero wala pa sina Ma’am Nhanie. Okey lang naman. At least, ako ang nauna. Ipinapakita lang nito na interesado ako sa ginagawa ko.

 

Almost 9:30 na dumating sina Ma’am Nhanie at ang asawa niya. Late namang dumating si Ma’am Tess at Ma’am Anne, gayundin ang mga volunteers ng JCI, lalong-lalo na ang kanilang president—na pauwi na kami nang dumating.

 

Dahil sa paghihintay sa kanila, pinagkuwento muna ako ni Ma’am Nhanie. Wala akong dalang storybook, pero dahil may nakalagay na PPT ng “Hindi Ako Mahal ni Mama” sa tablet ko, iyon ang ikinuwento ko sa kanila. Masyadong bata ang mga audience ko kasi sila ang isasabak sa Project Lingap – literacy and numeracy program—kaya parang hindi ako natuwa sa performance ko. Gayunpaman, may mga older kids na nakinig. Sa palagay ko, natuto naman silang unawain kung bakit tinuturuan ng mga nanay ang mga anak ng mga gawaing bahay.

 

At dahil wala pa rin ang hinihintay namin, nagpalaro pa ako. Pinasulat ko ang bawat grupo ng mga salitang may ‘mama’ sa unahan, gitna, o hulihan—kung meron man. Nagawa naman nila.

 

Isinunod na ang pre-assessment para sa mga batang Grade 1 to 3, na nahihirapan pang magbasa, magsulat, at magbilang. Kabilang ako sa mga volunteers na nag-assess. Grabe. Nakakaawa ang mga batang hindi pa gaanong makabasa, kahit ang alpabeto. Iilan-ilan pa lang ang nababasa nila.

 

May malaking epekto talaga ang uri ng pamilya, tahanan, kapaligiran, hanapbuhay, at ekonomiya sa pagkatuto ng mga bata.

 

 

Almost 12 na kami natapos at nakaalis sa sementeryo. At gaya ng dati, inilibre kami ng lunch ng mag-asawang Bontoyan. Dapat sa MOA kami kakain, pero dahil may lakad pa si Ma’am Tess, doon na lamang kami sa Chowking-Rotanda kakain. Okey lang naman para hindi na kami lumayo.

 

Maganda ang naging kuwentuhan namin doon bago, habang, at pagkatapos kumain. Kahit lima lang kami, masaya naman. Kahit paano ay nakakikilala pa namin lalo ang isa’t isa. May mga plano at upcoming events/engagements pa si Ma’am Nhanie, na dapat kung suportahan. Naniniwala ako sa kaniya. Simula pa noong nakasama ako sa publishing ng mga storybooks, malayo na ang narating, at malayo pa ang mararating ko.

 

At pag-uwi ko nga, bandang 4 pm, nabasa ko ang email (kahapon pa) ng BookMarked Books. Kung gusto ko raw, artist na nila ang gumawa ng book cover. Puwede rin naman daw na ipagawa ko sa kakilala ko.

 

Katunayan ito na may parating pang biyaya at oportunidad sa akin. Hindi ko pa nga, ini-email ang Kawangis Publishing. Sana rin ay i-email na nila ako para mailathala ko na ang “Hindi Ako Mahal ni Mama.”

 

Nag-reply ako sa email ng BookMarked Books. Kako, ang artist na lamang nila ang gumawa. Nag-clip ako ng picture ni Elias at naglagay ako ng notes kung ano ang mga suot niya at edad. Nilagay ko rin ang mga characters na nakasama sa book cover. Sana makuha nila ang gusto kong illustration at cover.  

 

Nalulungkot lang ako kasi naka-ban ako sa FB. Nag-post ako ng pictures sa event kanina. Naka-Only Me naman. Gusto ko lang makita, gamit ang tablet ko bago ko i-post nang naka-public. Dahil nakakita sila ng batang lalaking walang saplot, iyon ang naging dahilan. Aguy! Three days akong hindi makakapag-post, comment, at message. Matagal iyon.

 

Kahit ganito ang nangyari, sinikap ko na lang na maging productive bago ako matulog. Nagsulat ako ng isang chapter ng nobela, saka nagpatuloy sa digital illustration.

 

 

 

Abril 6, 2026

Wala pang 7, gising na ako, pero hindi muna ako bumaba. Siguro mga past 8 na nang bumaba ako para maghanda ng almusal. As usual, tulog pa ang donya at senyorito. Naisip ko, kaya halos isang buwan na ang ubo nila ay dahil sa lifestyle nila. Ni hindi sila maarawan tuwing umaga. Takot na takot pagpawisan. Napapabuntong-hininga na lang ako sa kanila.

 

Pagkatapos kong mag-almusal—saka naman bumaba ang donya—nagdilig ako ng mga halaman. Isinunod ko ang paglilinis sa hagdanan. Tinanggal ko muna ang mga koleksiyon ko nang mga bato, saka winalisan at pinunasan ng basing trapo. Pagkatapos, hinugasan ko naman sa labas ang mga bato, saka pinatuyo.

 

Ilang minuto ang lumipas, pagkatapos kong magpahinga, lumabas naman ako para mamalengke. Pagdating, hindi muna ako nagluto. Inihanda ko lang muna ang mga lulutuin. Nagsaing na lang muna ako, saka nag-encode ng journal ko noong June 2009.

 

Umidlip lang muna ako bago nagluto ng biko. Past 4 na ako natapos, at nakapagmeryenda.

 

Bago ako umalis para mag-withdraw ng clothing allowance, inayos ko muna ang mga batong nilinis ko. Medyo nabawasan na sa hagdan ang display ko. Kahit paano, nakakaabala ang iba. Minsan nga, natatapakan.

 

Almost seven na ako nakauwi sa bahay. Matagal din pala akong naglakad. Past 5:30 pa ako umalis.

 

Bago ako natulog, nagsulat muna ako ang nobela—o karugtong ng nobela. Hindi ko masyadong natapos kasi kinailangan kong balikan ang mga nakaraang chapter para.

 

 

 

Abril 7, 2026

Ako pa rin ang naghanda ng almusal. Pero naglaga lang ako ng itlog. May biko pa naman.

 

Pagkatapos kumain, sinimulan ko na agad ang paglilinis sa kuwarto ko. Ibinaba ko muna ang iba sa sala para makakilos ako nang maayos.

 

Hindi na muna ako lumabas para mamalengke. Si Zillion na lang ang inutusan kong bumili ng kalabasa. Ginataan ko iyon, gamit ang tirang gata kahapon sa biko. Masarap iyong kapartner ng pritong isda.

 

Past 11:30, nakapagluto na ako. Kumain agad ako dahil na-miss ko ang ginataang gulay. Ginataang gulay lang araw-araw, masaya na ako.

 

Nag-siesta ako pagkatapos maligo. Mga alas-singko na ulit ako naglinis. Hindi kaya ng isang araw dahil sobrang init sa kuwarto.

 

Mga 8:30, huminto na ako sa paglilinis. Bukas, kaunti na lang ang lilinisin ko. Kahit paano, na-achieve ko na ang gusto kong linis at ayos ng kuwarto ko. Hindi na muna ako gagamit ng brass bed. Kinalas at itinago ko muna iyon sa likod ng mga naka-hanger kong damit. Hindi naman halata. Itinago ko rin sa likod ng shelf ang mga nakalagay dati sa ilalim ng kama, gaya ng mga maleta, tent, at iba pa. Hindi rin halata ang mga iyon. Kaya ang sumatotal, lumuwag at umaliwalas ang kuwarto ko.

 

Si Zillion ulit ang pinabili ko ng ulam para sa dinner. Aguy! Siomai na pink at green ang binili niya, saka cup noodles. Paborito niya ang ganoong ulam. Okey na rin kasi gabi naman. Kaunti lang naman akong kumain tuwing gabi.

 

 

 

Abril 8, 2026

Past 8:00 na aako nagising dahil para akong namahay kagabi. Nag-iba lang ng ayos ang kuwarto ko, pakiramdam ko ay nasa ibang bahay pa ako. Bukod roon, mainit at makati ang pakiramdam ko kay pabaling-baling ako. Although may mga panaginip naman ako, pero para akong hindi nakatulog.

 

Hindi muna ako bumangon. Nag-cellphone lang ako. Sinubukan ko ang donya kung babangon nang maaga at maghahanda ng almusal.

 

Almost 9:30 na ako bumaba. Akala ko talaga, ginisa niya ang corned beef na binili ni Ion kagabi, hindi pala. Wala akong makaulam kasi ang nag-iisang itlog sa ref ay prinito nila, at iyon ang pinaghatian nila. Mga oplok! Hindi man lang nagsabi itong si Ion na may binili siyang corned beef kagabi. Ito namang ina, hindi man lang tumingin sa cabinet.

 

Hayun! Tahimik kong ginisa ang corned beed at nag-almusal pagkaluto. Hindi na ako kumibo bago, habang, at pagkatapos kumain. Mas mahalaga sa akin na matapos ko ang paglilinis sa kuwarto ko.

 

Before 11, tapos na akong maglinis. Nagpahinga lang ako nang saglit, saka ako lumabas para mamalengke. Siyempre, ako pa rin ang naghanda ng lunch. Si Ion ang nagsaing.

 

Mga 1:30 hanggang 4, nag-siesta ako. Hindi naman ako masyadong nahimbing, lalo na nang tumabi sa akin si Herming. Hinayaan ko sanang mahiga, pero ang likot. Nakakalmot niya ako, kaya pinaalis ko.

 

Mga 6, lumabas ako para bumili ng mga sangkap sa lulutuin kong tokwa sisig. Balak ko ring bumili ng betta fish para sa isa kong aquarium na nasa kuwarto ko. Pagdating sa bilihan, itinanong ko ang presyo. One-twenty raw ang pinakamura. Grabe! Akala ko pa naman, makakabili ako ng mura doon kasi marami naman silang tinda. Aguy! Kaya pala mukhang hindi sila mabenta. Hindi nga ako bumili.

 

Bago mag-seven, nakauwi na ako. Agad naman akong nagluto. Matagal-tagal na rin nang huli akong nagluto ng tokwa sisig. Paborito namin ito.

 

Pagkatapos kumain, ipinagpatuloy ko ang pagsusulat ng nobela. Wala pang 9:30, natapos ko na ang ika-164 na chapter. Medyo maikli lang ito—wala pang 1,000 words, kasi POV ito ng supporting character. Okey na rin para makaragdag sa story development.

 

 

 

Abril 9, 2026

Sa wakas, nakatikim din ako ng luto ng aking maybahay. Nakapag-almusal din ako nang wala akong ginawa.

 

Pagkatapos ko ngang kumain, sinimulan ko na agad ang paglilinis sa garden. Inuna ko munang linisan ang nabasag na aquarium na binigay sa akin ni Sir Hermie. Plano kong iakyat iyon upang paglagay ng dinosaur collection ko. Gagawin kong palang diorama.

 

Plano ko ring ilipat ang garden table set sa may sulok o sa gilid ng pader—sa may gate. Doon nakalagay ang mga tuyong dahon, sanga, at iba pang nabubulok na basura para maging compost. Tinanggal ko iyon, at inilipat sa labas. Nakakuha ako ng isang sakong compost sa ilalim niyon.

 

Past 11:30, huminto na muna ako dahil mainit na, saka pagod na ako. Marami na rin akong nagawa. Past 4, pagkatapos kong mag-siesta at magmeryenda, bumalik ako sa garden. Inilipat ko na ang garden table set. Hanggang 5:30 lang ako sa labas kasi bukod sa malamok na, pagod na ako at hindi ko na makita ang mga bagay-bagay. Bukas, isasaayos at babawasan ko naman ang mga halaman.

 

Gabi, habang nagsasaing, nagawa ko na ang dinosaur diorama. Nakakaaliw tingnan!

 

Bago ako umakyat, nag-encode muna ako ng journal ko noong June 15 at 16, 2009. Grabe! Iyon pala ang unang dalawang araw ko bilang private school teacher sa Taguig. Naalala ko tuloy kung gaano kahirap magsimula. Na-shock talaga ako sa mga ugali ng elementary (Grade 4), na hawak ko. Mayroon ngang hindi pa makabasa. Nagkunwari pang masakit ang tiyan. Haist! Dahil doon, natuto ako. Hindi man ako ang best teacher, pero nag-develop ako bilang epektibong guro.

 

 

 

Abril 10, 2026

Maaga akong bumangon dahil marami akong gagawin sa garden. Siyempre, ako ulit ang naghanda ng almusal. Pagkatapos kong mag-almusal, nagsimula agad akong gumawa sa garden.

 

Andami kong nagawa bago ako nagpahinga. Mga past 10, nagpahinga ako. Pero hindi pa nagtatagal, bumalik ako sa paggawa. Hindi ako mapakali. Mga past 11 na talaga ako tumigil. Si Ion na ang inutusan kong bumili ng mga lutong ulam.

 

Bago at pagkatapos maligo, nahiga ako. Gusto ko sanang umidlip, pero maingay sila. Gayunpaman, nailapat ko sa kutson ang masakit kong likod.

 

Past 5 na ako nagmeryenda. At mga six-thirty, nasa garden pa ako. Nagpaplano pa ng mga gagawin. Marami pa akong gagawin, pero marami na rin ang natapos. Kailangan ko pang magpintura ng dalawang plant racks/shelves. Matindi ang kalawang ng isa. Katakot-takot na pag-i-steel brush ang gagawin ko bago magpintura. Gayunpaman, maganda na ang isang bahagi—ang may garden table set.

 

Mga 7, naghanda ako ng learning materials at storybook para sa unang Sabado ng Project Lingap (Year 5) bukas. Ako ang naka-assign sa storytelling at numeracy. Basic addition ang topic ko sa Math. Kaya naghanda ako ng dalawang sets ng number cuttings from 1 to 10. At naghanda rin ako ng PPT para may palaro ako gaya noon sa Project NUMERO.

 

 

 

Abril 11, 2026

Bigla akong nanibago nang gumising ako bandang 5:30 ng umaga. Hindi pa naman mahimbing ang tulog ko dahil sa init. Kaya mabigat ang katawan ko nang bumangon at bumaba ako. Kung hindi lang talaga mahalaga ang event na pupuntahan ko, hindi ako babangon nang maaga. Pero dahil nakapag-commit na ako kay Ma’am Nhanie, na ako ang mag-storytelling at magtuturo ng basic addition, sinikap kong makarating sa venue. As usual, ako ang nauna kaysa sa VP ng JCI Perlas Pasay. Wala pa rin si Ma’am Joann, pero dumating din siya ilang minuto ang lumipas pagdating ng VP.

 

Unang beses kong magiging facilitator ng Project LINGAP. Fifth year na nito. Madali lang naman ang ginawa ko. Tutal, nasanay na ako sa storytelling, gayundin sa Project NUMERO noon, madali na lang ito sa akin. Kaya lang, kailangan paghiwa-hiwalayin ang magkakaibang grade level. Hindi pa kayang makipagsabayan ng mga Kinder sa Grade 3. Natural, hindi nila mauunawaan ang turo ko sa Math, lalo na, hindi naman ako sanay magturo ng Kinder o primary grades. Iba ang atake ko. Tulad kanina, hindi nila na-enjoy ang Math game ko. Kahit nga ang mga kuya at ate, late na nila nagustuhan.

 

Sa literacy naman ni Ma’am Joann, masyadong magagaling na ang iba nang ituro niya ang letters M, S, A, I, O, gayundin ang sounds ng mga ito. Pang-Kinde, kaya sisiw na ang mga ito sa mga Grade 2 at 3 na naroon. Maaaring nabagot lang sila.

 

Gayunpaman, naging matagumpay ang unang linggo ng LINGAP, kahit kami lang ni Ma’am Joann ang mula sa 21^st, at ang VP lang ng JCI ang naroon. May kasama siyang dalawang bagets na galing naman sa BINHI.

 

Mga past 12, habang kumakain ang mga bata, umalis na kami ni Ma’am Joann. Sinamahan ko siyang kunin sa ahente ng mga resibo ng memorial plan. Malapit iyon sa kakainan namin ng lunch at sa center, kung saan dapat namin ginanap kanina ang LINGAP. Inalam lang namin ang lugar at kung paano puntahan para sa susunod na Sabado ay hindi na kami magtatanong pa.

 

Pagkatapos naming mag-lunch, umuwi na kami. Past 3:30 na ako nakarating sa bahay. Agad akong naglatag at nahiga para matulog. Pero dahil naglalaba si Zillion, naingayan ako. Hindi ako nakatulog nang mahimbing. Ayos lang.

 

Mga 5 pm pagkatapos magmeryenda, lumabas na ako para ipagpatuloy sa garden ang paglilinis. Inabutan ako ng alas-7 doon. Worth it dahil unti-unti ko nang naaayos. Andaming mababawas sa mga halaman at paso. Kailangang pakawalan para lumuwag at mabawasan ang mga lamok.

 

 

 

Abril 12, 2026

Nang nagising ako bandang 8, hindi muna ako bumangon. Sinubukan ko ang mag-ina ko kung mauunang bumangon sa akin. Narinig ko naman sila pagkatapos ng 30 minutes. Kaya pagbaba ko, naghahanda na sila ng almusal.

 

Dumiretso ako sa garden para maglinis. Hindi muna ako nagkape, since hindi pa luto ang almusal. Mga 9:30 na ako nakakain. Pagkatapos kumain, bumalik ako sa paglilinis.

 

Bandang 10:30, namalengke ako. Gusto kong kumain ng lutong ulam, lalo na ng pritong isda at ginataang gulay. Bumili rin ako ng melon. Ipinagawa kong juice iyon kay Ion. Ang sarap ng kain ko!

 

Nag-siesta ako after lunch hanggang past 3. Nagluto naman ako ng ginataang balinghoy para sa aming meryenda bago ako nagsimulang maglinis sa garden. Almost done na. kailangan ko na lang i-maintain at unti-unting i-organize ulit ang mga potted plants. At siyempre, may nakaplano pa akong gagawin—ang pagpipintura sa tatlong plant racks/shelves. Kahit dalawa lang muna kasi kapipintura ko lang last year ng isa.

 

Mga 7 pm na ako pumasok para namang magsaing. Ayaw magsikilos ng mag-ina ko. Tambak na rin ang hugasan. Kahit gusto kong magluto ng tortang puso ng saging, hindi ko na nagawa dahil sa pagod. Tutal may tira pa namang gulay. Magbubukas na lang ako ng tuna flakes in oil.

 

Mga 10, nag-off na ako ng ilaw sa kuwarto para makatulog na nang maaga. Balak kong pumunta sa San Juna, Batangas bukas para bisitahin ang lote ko roon, pero hindi pa nagpapaalam sa akin ang mag-ina ko. Nakikita at nararamdaman kong bibiyahe sila bukas pa-Aklan. Nahihiya sigurong humingi ng pera.

 

 

 

Abril 13, 2026

Kagabi pa lang, nagdesisyon akong hindi umalis. Naawa ako sa mag-ina ko. Kung bibiyahe sila, kailangang nasa bahay ako. Bumangon ako bandang 7:30 para maghanda ng almusal. Bumaba naman sila habang kumakain ako. Nagsabi na sa akin si Emily. Sasama nga si Ion. Gusto rin niyang magbakasyon sa Aklan.

 

Habang naghahanda sila sa pag-alis nag-gardening muna ako saglit, saka bumili ng sangkap sa lulutuin kong tortang puso ng saging na may longganisa. Gusto kong makakain muna sila bago bumiyahe.

 

Past 12, umalis na ang mag-ina ko. Bakit kaya naging malungkot ako nang tahimik na ang bahay? Haist!

 

Lalo akong nalungkot ng nabasa ko ang chat ng sipal namin. Nakita ko ring sinend niya ang reply ko sa parent na nagtatanong kung puwedeng makuha ang card noong Lunes Santo.

 

Bukod sa lungkot, naiinis ako sa nag-chat sa akin. Hindi siya ang parent ng kukuha ng card. Siya lang ang may contact sa akin kasi ang parent ng estudyante ko, hindi pa ako na-message kahit kailan. Nasa mukha niya talaga ang hindi makapagkakatiwalaan. Sabagay, masakit naman talaga ang sinabi ko. Kako, “Bakasyon na po namin. Ayan tayo e. Titigas ng ulo. Paimportante. Pakisabi, sa June na ako babalik sa school.”

 

Sinubukan ko lang naman. Last year, wala naman akong naging problema. Karapatan ko namang magbakasyon. At kung nagmamadali silang magkapag-enroll, nakakatawa. Kasi noong may pasok, hindi nga seryoso ang mga anak nila sa pag-aaral. Lalo na itong nagreklamo--- ang tigas ng ulo ng mukha. Ayaw gumawa. Haist! Kailan ba magkakaroon ng karapatan ang mga gurong kagaya ko? Masama pa rin kahit para sa kabutihan nila iyon. Disiplina at pagpapahalaga sa oras ang nais kong maiabot sa kanila kung bakit kailangang magkaroon ng isang salita. Paulit-ulit kong sinabi sa mga estudyante na isang araw lang ang bigayan ng card. At kapag hindi nila nakuha, sa June na nila ako makikita uli.

 

Siguro, ang nagreklamo sa principal ay ang totoong nanay—na hindi ko pa nakita, kahit noong graduation—hindi man lang nagparamdam.

 

Puwede rin ang tita, este ang tito, na pupunta roon kapag may HRPTA meeting, na hindi man lang nag-message sa akin sa FB. Kaya kapag asynchronous ang klase, hindi ko mapadalhan ng activities.

 

Sa Friday, i-chachat ko sila—silang lahat na hindi kumuha ng card. Pasalamat sila, kailangan kong kunin sa school ang MOVs at requirements ko para sa pagpunta ko sa SDO dahil sa ECP.

 

Matagal nawala ang inis at lungkot ko. Kundi pa ako nakaisip ng gagawin, hindi pa nabawasan nang kaunti. Ibinabad ko lang naman sa tubig ang pinagpunit-punit na egg trays para sa plano kong paper mache. Pagkatapos, nagbasa ako ng nobela sa Inkitt. At nang inantok ako, pinagbigyan ko. Paggising ko, wala na.

 

Naglinis pa ako at nagdilig sa garden, bago ako nag-exrecise at nanood ng balita sa sala. Pinagana ko pala ang TV at black box. Mabuti, napagana ko, kaya nakapanood ako ng telebisyon habang nag-iilustrate digitally.

 

Past 10:30 pm, umakyat na ako para magpahinga. Maaga akong aalis bukas—patungong San Juan, Batangas.

 

 

Abril 14, 2026

Kahit parang hindi naman ako nakatulog, bumangon pa rin ako nang tumunog ang alarm bandang 3:30 am. Nagkape lang ako, saka nagbihis. Hindi na ako naligo kasi naligo ako bago natulog bandang 11 pm.

 

Mga past 5, nasa PITX na ako. Nalaman ko sa ticket booth ng Alps na 6 pm lang ang bus patungo sa San Juan, Batangas, kaya nagdesisyon akong sumakay na lang ng bus patungong Lipa.

 

Past 9, nandoon na ako. Matagal lang mapuno ang dyip sa SM City Lipa. At malayo rin pala mula roon ang San Juan, kaya P70 ang pamasahe.

 

Past 10 na ako nakarating sa bayan ng San Juan. Naglakad lang ako mula roon hanggang sa Brgy. Balagbag, kung saan naroon ang lote ko. Choice ko naman iyon. Gusto ko lang ma-familiarize ang lugar, at matantiya ang layo niyon sa bayan.

 

Kahit mainit, ayos lang. Mahangin naman at may mga lilim sa ibang bahagi ng daan. Isa pa, na-enjoy ko ang sight-seeing. Ang bad side lang, naligaw ako. Nakarating ako sa Brgy. Talahiban II dahil may sangandaan. Mali ang napasukan ko. Pero ayos lang, maganda naman ang mga tanawin. Na-explore ko nang wala sa oras ang barangay na iyon. Para ngang nasa Bulan lang ako. Parang pamilyar. Parang napuntahan ko na iyon.

 

Kung hindi ako naligaw, nakuha ko ng isang oras ang paglalakad mula pagbaba ko ng dyip. Kaso naligaw nga ako, at huminto-hinto pa ako para mag-picture at video. Nakakuha rin ako ng dalawang kakaibang bato.

 

Past 11:30 nang marating ko ang lote ko. Maganda pa rin dahil walang masyadong matataas na damo. Bakod na lang talaga ang kulang. Natuwa ako kasi pasok sa lote ko ang limang puno ng niyog. May bunga na ang iba. Sana hindi abusuhin ng mga kapitbahay. Ang huli naming punta—Grade 6 teachers—may mga bunga—marami. Ngayon dalawang maliit na lang. Haist! Hindi ko nagamit ang dala kong itak. Niyog na kasi. Akala ko makakainom ako ng sabaw ng buko.

 

Okey lang naman. May next time pa. Bawi naman ako sa manggang hinog na napulot ko roon sa manggahan sa katabing lote ko. Pinili ko lang ang mga bahaging maayos pa. Parang nakakain ako ng isang buo.

 

Hindi naman ako nagtagal doon. Pagkatapos kong magpiktyur-piktyur, mag-video-video, at kumain ng haluhalo roon, umuwi na ako. Mga alas-dos iyon. Nag-special trip na ako sa tricycle. Sandaan ang singil sa akin. Sabi ng naghahalo-halo, P80 lang daw. Tinaga pa ako. Haist! Sabagay, hinatid naman niya ako sa Alps bus terminal.

 

Past 2:30 na umandar ang bus. Three hundred one pesos ang pamasahe. Mas mahal ang pabalik. At walang diretsong PITX. Ayos lang kasi malamig naman, kaya nakatulog ako sa biyahe.

 

Past 7 na ako nakauwi sa bahay. Agad akong naghanda ng dinner kasi past 10 am pa ako huling kumain ng kanin. Brunch iyon. Kumain muna ako bago ako napasubo sa lakaran.

 

Mga past 10, pagkatapos maligo, natulog na ako.

 

 

 

Abril 15, 2026

Alas-otso, bumangon na ako para maghanda ng almusal. Masagana ang almusal ko ngayon. Bumawi lang ako kahapon kasi kakanin at lakatan lang ang kinain ko bago sumakay sa bus patungong Lipa.

 

Pagkatapos kumain, gumawa ako ng Reel, gamit ang mga videos ko kahapon. Umabot ng mahigit 4 minutes ang video. Nilagyan ko ng voiceover para maunawaan ng viewers.

 

Narito ang ginamit kong voiceover:

 

Magandang araw! Samahan niyo ako sa isang mainit na araw ng lakaran. Alas-kuwatro pa lang ng umaga, umalis na ako sa bahay para puntahan ang maliit na loteng pinupundar ko.

 

Dapat, mula Paranaque Integrated Terminal Exchange o PITX hanggang San Juan, Batangas na ang sakay ko, pero dahil alas-sais pa raw ng gabi ang biyahe, nag-iba ako ng ruta. Kumuha ako ng ticket na patungong Lipa. Doon, maaari na akong sumakay ng dyip patungo sa bayang aking pupuntahan.

 

Hindi naman ako nainip sa biyahe dahil bukod na umidlip ako, wala pang traffic. Hindi ko na nga nakuhaan ng video ang pagbaba ko sa bus sa Lipa, gayundin ang pagsakay at pagbaba ko sa dyip. Namalayan ko na lang, nasa San Juan, Batangas na ako.

 

Guys, ito nga pala ang lumang munisipyo ng San Juan, Batangas. Dito malapit ang bus terminal.

 

Ang makasaysayang eistrukturang ito ay bahagi ng kasaysayan ng bayan, na dating kilala bilang "San Juan de Bocboc" at kalaunan ay "San Juan de Bolboc" bago naging San Juan. Ang paglipat ng "Lumang Bayan" o sentro ng bayan sa kasalukuyan nitong lokasyon ay naaprubahan noong December 12, 1890.

 

Nadaanan ko ang maliit, pero aesthetic na restaurant na ito, kaya nag-brunch muna ako dahil siguradong mapapasabak ako sa mainit na lakaran.

 

Heto na nga, guys! Nagsimula na akong maglakad. Enjoy naman maglakad kahit tirik na ang araw. Mahangin naman, saka may mga malilim na bahagi sa dinaraanan ko.

 

Guys, dito nga pala sana ako nakakuha ng lote, pero nagkaroon ng changes. Mas malapit sana ito sa bayan. Pero mas malapit naman itong nakuha ko sa mga beaches sa Laiya. Walang pagsisisi.

 

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Na-enjoy ko ang mga tanawin. Masasabi kong, paunlad na ang bayang ito, pero mas malawak pa rin ang mga lupang agrikultural. Kaya ramdam kong nasda probinsiya pa rin ako, at wala sa siyudad.

 

Nandito na ako sa bungad at landmark ng Brgy. Balagbag. Papasok pa roon ang loteng hinahanap ko, kaya, tara, guys! Samahan ninyo ako ulit maglakad.

 

Kung sanay kayo sa probinsiya, malapit lang ang lugar na ito. Pero kung namulat kayo sa siyudad at hindi kayo sanay sa malayong lakara, talagang malayo ito sa highway.

 

Kung hindi ako naligaw, nakuha ko ng isang oras ang paglalakad mula pagbaba ko ng dyip. Nakarating ako sa Brgy. Talahiban II dahil may sangandaan. Pero ayos lang, maganda naman ang mga tanawin. Na-explore ko nang wala sa oras ang barangay na iyon. Para ngang nasa probinsiya lang ako. Parang pamilyar. Parang napuntahan ko na iyon.

 

At mga 11:30 ng umaga, nandito na ako sa hinahanap kong lote. Hindi ako puwedeng magkamali, kasi napuntahan ko na ito nang isang beses.

 

Worth it naman dahil, sa wakas, nabisita ko ang aking lote. Sulit din dahil may mga punong mangga na magbibigay ng lilim at preskong hangin sa akin habang nagpapahinga ako.

 

Natuwa ako dahil walang masyadong matataas na damo sa lote ko. Bakod na lang talaga ang kulang. Natutuwa rin ako kasi pasok sa lote ko ang limang puno ng niyog. May bunga na ang iba. Sana hindi abusuhin ng mga kapitbahay. Ang huli naming punta, marami ang bunga. Ngayon, dalawang maliit na lang. Sayang! Hindi ko nagamit ang dala kong itak. Niyog na kasi. Akala ko makakainom ako ng sabaw ng buko. Okey lang naman. May next time pa.

 

Bumawi naman ako sa manggang hinog na napulot ko roon sa manggahan sa katabing lote ko. Pinili ko lang ang mga bahaging maayos pa. Parang nakakain ako ng isang buo.

 

Sa mga gustong magkaroon ng ganito kagandang lote, sa murang halaga, at hulugan pa, PM is the key. Baka may maialok akong lote na aakma sa pangarap at budget niyo. Ang loteng ito ay 300 square meter lang, pero nakuha ko lang ng wala pang P300, 000. Simulan niyo na ang pag-invest. Patuloy na nagmamahal ang lote.

 

Hindi naman ako nagtagal doon. Pagkatapos kong magpiktyur-piktyur, mag-video-video, at kumain ng haluhalo roon, umuwi na ako. Mga alas-dos iyon. Nag-special trip na ako sa tricycle. Sandaan ang singil sa akin. Sabi ng naghahalo-halo, P80 lang daw. Tinaga pa ako. Haist! Sabagay, hinatid naman niya ako sa Alps bus terminal.

 

Hanggang dito na lang, guys. Maraming salamat sa panonood!

 

__

 

Nang mai-upload ko na, saka lamang ako naglinis sa garden. Pumasok din ako agad para gumawa naman ng uling, gamit ang mga pinunit-punit at binabad na papel sa tubig.

 

Pagkatapos naman mag-lunch at habang nanonood ng Showtime, pinagbigyan ko ang sarili ko. Umidlip ako. Alas-3 na ako bumangon para maglaga ng kamoteng kahoy.

 

Habang naglalaga, ginamit ko ang aking mini grinder para butasan ang mga driftwoods ko para mailagay o maisabit ko sa may garden bilang dekorasyon.

 

Nag-digital illustrate naman ako bago ako naglinis sa garden bandang 6 o’ clock. Mga alas-7 na ako pumasok para maghanda ng dinner.

 

Bago ako umakyat, nakapag-dinner na ako, nakapaghugas ng mga pinagkainan, nakanood ng TV, nakapag-exercise, at nakaligo.

 

 

 

Abril 16, 2026

Nabalahaw ang tulog ko bandang 2 am nang marinig kong bumagsak ang koleksiyon kong bato. Nakita ko si Herming sa ibabaw ng bookshelf. Napalo ko tuloy siya. Mabuti na lang, hindi nabasag ang tiles dahil may sapin at foam sa lapag. Wala ring nabagsakang gamit. Gayunpaman, inis na inis ako sa pusa. Kakaiba ang ugali niya nitong mga nakaraang araw. Ang sarap palayasin sa bahay.

 

Nahirapan akong matulog uli. At wala pang 8, gising na ako. Nagkape lang ako, saka ako pumunta sa munisipyo para magbayad ng amilyar. Nakontak ko na ang kaibigan ko roon. Nagpatulong ako para hindi na ako pumila nang matagal.

 

Wala pang 9:30, nakabalik na ako sa bahay. Nakapamili na rin ako ng lulutuin at prutas. Bago ako nagluto, nag-gardening muna ako. At habang at pagkatapos magluto, nag-encode ako ng journal ko noong June 18 at 19, 2009, saka nagsulat ako ng nobela. Kahit paano ay nadugtungan ko ang nasimulan ko noong isang gabi.

 

Nag-siesta ako bago at pagkatapos maligo. Nakitabi sa akin si Herming sa pagtulog. Bati na kami! Past 5 na ako nakapagmeryenda at nakapaglinis sa garden. Alas-7 na uli ako pumasok. Nagpausok ako roon para magsialisan ang mga lamok.

 

Bukas, pupunta ako sa SDO para sa comparative assessment ng ECP. Sana mataas ang makuha kong rating.

 

 

 

Abril 17, 2026

Four-thirty nang tumunog ang alarm ko. Ang bigat ng katawan ko nang bumangon ako. Parang gusto ko na lang matulog. Pero dahil mahalaga naman ang pupuntahan ko, naghanda pa rin ako sa pag-alis. Nagluto ng almusal. Naligo. Nagbihis, saka umalis. Mga past 5 am na iyon.

 

Dumaan muna ako sa school para ibigay sa magulang/guardian ng estudyante ko ang card. Nireklamo niya ako sa SDO. Sinend niya ang screenshot ng reply ko sa inutusan niyang magulang na kapitbahay na itanong sa akin kung puwede makuha noong Lunes Santo ang card.

 

Galit na galit talaga ako sa pagiging iresponsable nila. Sampung buwan akong naghintay na i-chat man lang ako para kumustahin ang anak niya, pero wala. Nagawa niyang mag-chat sa SDO, pero sa akin, hindi. Nakagago!

 

Gayunpaman, ipapaubaya ko na lang sa Diyos ang lahat. Pinakitaan at pinaramdaman ko pa rin sila ng kabutihan kanina, sa kabila ng ginawa nila sa akin.

 

Past 8:30 na ako nakarating sa SDO. Naroon na si Ma’am Mel. Marami nang naroon, pero hindi pa agad nag-start. Mga 9 am pa nagsimulang magtawag. Isa-isa kaming tinawag—alphabetically—upang ipakita o sabihin ang assessment sa papers na pinasa namin.

 

May kulang akong dokumento. Kailangan kong magpasa ng TOR para mag-reflect ang grades ko. Hindi sapat ang CAR certificate. Binigyan ako ng one week para i-settle iyon.

 

Twelve, binigyan kami ng lunch break. Ia-announce at ipakikita na lang sa ang final rating namin, saka pipirma, pero nag-break pa. Okey lang naman kasi gutom na gutom na talaga ako. Tapos na si Ma’am Mel. Nakakuha siya ng 97.28.

 

Kumain muna kami sa Greenwich Libertad. Hindi naman ako nagmamadali kasi nasa dulo pa ang pangalan ko, kaya nakipagkuwentuhan pa ako sa kaniya. Mga 1 pm na ako nakabalik sa SDO. Mabuti na lang, nakabalik ako bago ako natawag.

 

Nalungkot ako nang makita ko ang rating ko. Hindi ko kasi na-perfect ang COI. Hindi sila nagandahan sa demo ko. Perfect score sina Janelyn at Mel, ako 24.286 lang. Mababa rin ang performance rating ko, pero accepted ko iyon.

 

Narito ang breakdown:

Education        10

Training            10

Performance   26.976

COIs                  24.286

NCOIs               15

Total               96.262

 

Nadoble ang lungkot ko nang pagpunta ko sa CUP, at binigyan ako ng form, nang nag-request ako ng TOR. Sabi ng clerk, ilagay ko raw ang mga subjects at professors ko. Pambihira! Itong school lang yata ang ganito. Ibig sabihin, wala silang record? Kaya nga ako nagre-request, e.

 

Hindi na muna ako kumibo, kahit sobrang bigat ng kalooban ko. Naisip ko kasing naitabi ko pa ang mga certificates of matriculation ko. Umuwi na lang muna ako. Babalik na lang ako sa Lunes.

 

Kahit ganoon, feeling disappointed pa rin ako sa mga nangyari ngayong araw sa akin. Ang bigat sa kalooban. Matatanggap ko na ang final rating ko, pero hindi ko kayang tanggapin na hindi ako agad makakakuha ng TOR. Akala ko pa naman, madali lang—naka-ready na sa system nila. Ang bagal pa rin ng sistema nila. Naalala ko tuloy noong 2019 na inireklamo ko ang Registrar’s office dahil sa pangit nilang sistema. Balak kong gawin ulit iyon.

 

Past 4, nang dumating ako sa bahay, sobrang bigat ng kalooban at katawan ko. Nahiga lang ako hanggang past 5, saka ako nagkape. Kahit paano nabawasan ang kabiguan. Nakapag-gardening na ako bandang 6.

 

Seven pm, naghanda ako ng mga gagamitin ko bukas sa Project Lingap Week 2, lalo na’t kinontak ako ni Ma’am Nhanie.

 

 

 

Abril 18, 2026

Five-thirty ako gumising. At past 6 na ako nakaalis sa bahay. Sa may Umboy na ako nag-almusal.

 

Pagdating sa PITX, umidlip muna ako sa waiting area. Hindi man ako nakatulog, pero, at least, hindi ako masyadong napaaga sa pagpunta sa center, kung saan gaganapin ang Project Lingap Session 2.

 

Mga past 8:30, naroon na ako. Mabuti, nakasalubong ko si Sir Edwin. First time ko roon kaya nahihiya pa ako. On the way pa lang si Ma’am Joann, kaya medyo matagal din akong naghintay. Mabuti, dumating na ang mga bata. At niyaya akong magkape ni Sir Edwin. Naabutan nga ako ni Ma’am Joann na nagkakape.

 

Past 9:30 na kami nakapagsimula kasi kumain pa ng lugaw ang mga bata. Ako ulit ang nag-storytelling. At pagkatapos niyon, nag-breakaway session kami. Hiniwa-hiwalay namin ang mga bata ayon sa kanilang kakayahang magbasa. Kinuha ko ang isang batang babaeng developing reader. Pinabasa ko sa kaniya ang kuwento kong may illustration—ang ‘Hermiiiing!’

 

Pagkatapos ko siyang mabasa, nag-join na ang tatlo pang bata para sa aming numeracy. Nagturo ako ng subtraction. Gumamit ako ng mga flash cards at real objects, gaya ng candies. Iyon na rin ang prizes ko sa kanila.

 

Dahil 12 na, hindi na naituloy ng ibang bata ang pagsagot sa written activity ko. Pinakain na sila ng lunch.

 

Bago pinauwi ang mga bata, dumating si Ma’am Nhanie. Nag-groupie kami bago sila pinauwi. Saka nag-dine out kami sa katapat na resto. Madalas kaming kumain doon. Noong Sabado, doon din kami kumain ni Ma’am Joann.

 

Past 2, saka lang kami natapos at umuwi. Sana matuloy ang overnight swimming namin. Birthday treat daw ni Sir Edwin kay Ma’am Nhanie. Pansol, Laguna ang plano. Sarap! Baka matuloy na rin ang team building na suhestiyon ni Sir Edwin.

 

Past 4 na ako nakauwi sa bahay. Hindi ako masyadong pagod, pero hindi agad ako nakapagkape. Almost 5:40 na yata iyon nang bumangon ako para magmeryenda at mag-gardening.

 

Baka matulungan ako ni Ma’am Joann na ma-expedite ang magkuha ko ng TOR sa CUP. Nag-chat siya kanina sa kakilala niya roon. Dati pala siyang nag-work sa Registrar, kaya may kakilala siya roon, na maaaring makatulong sa akin. Tinanong niya nga kung may clearance ako sa TOR. Mabuti, binigyan ako kahapon.

 

Hindi ako kumain ng kanin ngayong gabi. Nag-shake lang ako ng melon, saka kumain ng mamon, na worth P15. Solb na rin naman ako. Bukas na ako kakain ng hard breakfast.

 

 

 

Abril 19, 2026

Maaga akong bumangon para maglaba. Siyempre, naghanda muna ako ng almusal, saka kumain. Habang naghahanda, nakasalang na sa washing machine ang mga damit ko.

 

Pagkatapos kong magsampay, naglinis naman ako sa kusina. Nilinis ko ang ilalim ng lababo. Ilang taon na ring hindi nalinis iyon, kaya mukhang nakahinga na nang maluwag.

 

Nagpahinga muna ako saglit bago ako namalengke. Nag-crave ako sa paksiw na isda, kaya iyon ang binili at niluto ko. Nagdagdag na lang ako ng ginataang puso ng saging, na nabili ko sa karinderya sa halagang P30.

 

Tinapos kong isulat ang isang chapter ng nobela ko bago ako nananghalian. At pagkatapos kong maligo, nanood ako ng tv. Nang inantok ako, umidlip ako.

 

Past 4:30, pagkatapos kong magmeryenda ng nilagang saging at kape, nag-gardening ako. Tulad kahapon at noong mga nakaraang araw, nagpausok ulit ako sa garden para maitaboy ko ang mga lamok. Effective naman kahit paano. Kaya lang nangangamoy usok talaga ako.

 

Hindi na ako nagluto ng hapunan. Kinain ko na lang ang tiring paksiw na isda at ginataang puso ng saging. Nakapag-exercise naman ako kahit paano bago umakyat bandang 10 pm.

 

 

 

Abril 20, 2026

Past 7:30 nang nagising ako. Alas-8 naman nang bumaba ako para maghanda ng almusal. Mabilis lang ako nakapagluto at nakakain, kaya nasimulan ko agad after 30 minutes ang pagkaskas ng kalawang sa metal plant rack/shelf sa garden. Hindi ko natapos kasi mainit na bandang 10 am. Nagpahinga na ako para naman sa pagluluto ko ng lunch.

 

Habang nanonood ako ng tv at nagpapahinga—ala-una ng hapon, nag-chat ang principal ko.

 

Aniya, “Good afternoon Sir. Yong nagmessage po kay Sir Quinn student ninyo po pala yon. Dala ninyo po ba yong card nya ? Or naiwan po ninyo sa room? Paano po kaya natin maibibigay yong card ng bata Sir?  Ano po maaari nating gawin po Sir? Pwede po ba palalamove po yong susi ng room  ako na po magbayad sa fee ? Or paano po Sir para ma release po natin card nya po.. Maraming salamat po.”

 

Sagot ko: “Nag-friend request na po sa akin ang Tito ng estudyante ko. At noong Friday, dumaan po ako sa school. Nakuha na po nila. Ten months din po kasing di sumusunod sa akin ang bata na makipagkita o makipag-communicate sa akin ang kaniyang ina. Pati ang pagkuha ng card, kapitbahay pa ang pina-chat sa akin. Nagtatanong nga ako sa sarili ko kung bakit ayaw nilang makipag-communicate sa akin, pero kay Sir Quinn, kaya nila.

 

Sabi niya: “Ok po Sir Maraming salamat po.”

 

Nag-like ako.

Sabi pa niya: “Yes po sir nalungkot din po ako kasi narito naman ako sa school sana sa akin po muna bago kay Sir Quinn”

 

Nag-send pa siya habang nagta-type ako ng message. “But anyway nakuha na pala , Maraming salamat po

 

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Kailangan niyang malaman ang damdamin ko. Sabi ko, “Matapang sila pero wala sa lugar. Madali lang naman ang problema. Pinadaan pa nila sa kapitbahay. Nakaka-offend din po kaya nakapagsalita na rin ako ng offensive.”

 

Sabi naman niya, “Ok po feed back ko po kay Sir Quinn na may need po kayo sa parents kung bakit hold nyo po card nya kasi para maging maayos po sana ang pagpapalaki sa bata kung magkatuwang na nag uusap ang guro at magulang dahil gusto nating maging maayos po sila.”

 

Naisip ko, dapat lang. Nilaglag niya ako. Hindi man lang niya naisip ang ipinatupad nilang uninterrupter vacation. Ni hindi niya ako kinausap. At hindi niya inutusan ang reklamador na mag-chat nang personal sa akin.

 

Sabi ko, “May problema po ang bata. Hindi siya performing. Kung pwde nga lang, hindi ipasama sa graduation. Hindi po siya gumagawa”

 

Heto naman ang reply ko sa iasa niyang message: “Kaya lang po, wala pong kalaban-laban ang guro. Palaging MALI at nahuhusgahan.”

 

Ito pa: “Minsan, nakakasawa na pong magmalasakit.|

 

Reply naman niya ito: “Huwag pong magsawa po Sir sa paghasik ng kabutihan sa kapwa . Kung minsan hindi man nakikita ng kapwa natin ang kabutihang ginawa natin ang Panginoon ay laging naka tingin po sa atin . Muli Maraming salamat po.”

 

Pero hindi pa ako tapos. Nag-send ako ng screenshot ng chats ko sa isang parent. Mababasa roon na dalawang beses akong nag-chat, pero walang reply. Kung matalino siya, malalaman niyang hands-on ako sa pakikipag-communicate sa parents, lalo na noong kuhaan ng card.

 

Kako. “Katulad po niyan... inisa-isa ko silang chinat Bukod tangi silang hindi pumunta.”

 

Ni-highlight ko pa ang screenshot. Sabi ko, “Ito naman po ang magulang na nagreklamo noon kina sir hermie at mam madz. Hanggang ngayon, hindi pa niya kinukuha. chinat ko na nang dalawang beses, ni reply po wala.”

 

Nagkomento pa siya: “Nakakalungkot naman sana maki pag usap sila  nang maayos upang magabayan po  natin.”

 

Ito naman ang last messages ko: “Kaya nga po, Ma'am, e. Nakakasama lang po talaga ng loob. Nahusgahan na ako. Wala na akong katapatang magpaliwanag at mapakinggan.”

 

“Thank you po! Have a nice day.”

 

Pakiramdam ko, nabigyan ko ng hustisya ang sarili ko. Nahusgahan man ako at nabiktima ang unprofessional na magulang, alam kong nasa tama ako. Karapatan kong magbakasyon.

 

Nawalan ng kuryente bandang 3 pm habang natutulog ako, kaya nabalahaw ang pamamahinga ko. Sobrang init pala talaga kapag walang electric fan. Past 4:30 na bumalik ang kuryente. Saka lang ako nakapagpainit ng tubig para sa kape.

 

Mga 5 pm, ipinagpatuloy ko ang pagkaskas ng kalawang sa garden. Nagdilig na rin ako pagkatapos niyon. Past 6 na ako pumasok, hindi para magluto, kundi para magpahinga.

 

Mga past 10 naman ako inantok, kaya pinagbigyan ko na. Wala namang dahilan para magpuyat pa.

 

 

 

Abril 21, 2026

Past 7 nang nagising ako. Ilang minuto ang lumipas—pagkatapos kong magselpon—bumaba na ako. Agad akong naghanda ng almusal.

 

Paglipas ng tatlumpung minuto, nagsisimula na akong magpintura ng metal plant rack/shelf sa garden. Masyadong magbaho ang pintura, kaya bandang 9 am, lumabas ako para bumili ng mantika, at ginataang langka, saka mansanas at saging. Ito ay para makahinga rin ako at makagawa ng fruit shake.

 

Past 10 ko na natapos ang pagpipintura. Habang nagpapahinga, nanood ako ng telebisyon. Past 11 na ako nagprito ng isda.

 

Naglaan ako ng oras sa panonood ng noontime show at pag-idlip. Past 3:30 na ako bumangon para maglaga ng saging na pangmeryenda.

 

Nag-chat pala sa akin si Ma’am Joann. Kinumusta niya ang TOR ko. Sabi rin niya, hindi niya nakontak ang kaibigan niya roon sa CUP. Kaya nag-reply ako na hindi na ako magpapasa ng TOR. Okey nang bawasan ako ng 10 points. May 86.262 pa rin naman ako.

 

Pagkatapos kong magmeryenda, nag-digital illustrate ako. Hindi ko man natapos, pero nasa 75% na. Alas-5 na ako nakapaglinis sa garden. Naibalik ko na sa dating puwesto ang plant rack.

 

Mas maaga akong umakyat ngayon. Mga past 9:30, nasa kuwarto na ako. After 1 hour, nag-off na ako ng cell phone para makatulog na.

 

 

 

Abril 22, 2026

Alas-otso na ako nagising. Ang gaganda kasi ng panaginip ko—parang totoo. Nakita ko ang mga pamilyar na tao sa buhay ko, gayundin ang mga kakilala at kaibigan.

 

Wala pang 8:30, bumaba na ako para maghanda ng almusal. Nagbukas lang ako ng tuna flakes in oil, nagprito ng itlog, nag-init ng kanin, at nagkape. Solb na ang almusal! Hindi naman ako magtatrabaho ngayon sa garden kasi plano kong magsulat ng nobela—karugtong ng Elias Maticas.

 

Lumabas pa rin ako sa garden pagkatapos mag-almusal. Nagwalis lang ako, saka nagbilad ng mga paper mache na uling na ginawa ko.

 

Past 9, nagsisimula na akong magsulat. Nahirapan na naman akong alalahanin ang istorya at mga pangalan ng tauhan, kaya nag-scan reading muna ako. Mga 10 na ako nakapagsulat.

 

Past 10:30, lumabas ako para bumili ng ulam. Hindi ako nagluto. Bumili lang ako ng laing. May tira lang tuna flakes in oil, kaya may ulam na ako sa tanghali.

 

Katulad kahapon, nanood ako ng noontime show habang nagpapaantok. Kahit paano nakatulugan ko na ang palabas.

 

Pagkatapos naman magmeryenda at manood ng panghapong teleserye sa GMA, gumawa na ako sa garden. Nagdilig ako ng mga halaman. Gumawa ng uling na papel. Nagpausok, gamit ang mga tuyong dahon at mga scrap na kahoy mula sa paleta. Naitaboy naman ang mga lamok kahit paano.

 

Past 6:30, nagsimula na akong magluto. Adobong manok ang putahe ko ngayon. Nilagyan ko ng tirang nilagang saba.

 

Bago ako umakyat, sinubukan kong tapusin ang isang chapter ng Elias Maticas na sinimulan ko kaninang umaga. Nabigo ako. Kung kailan dumadaloy ang ideya, saka naman ako inantok nang husto. Pero nang nakahiga na ako, nawalang bigla ang antok ko. Sa halip na magsulat pa, naglaro na lang ako ng parang Tetris sa phone ko hanggang sa antukin ako bandang 12 mn.

 

 

 

Abril 23, 2026

Alas-sais pa lang gising na ako. Sinubukan kong matulog muli, pero nabigo ako. Kaya nag-cell phone na lang muna ako hanggang 7 bago bumaba para maghanda ng almusal.

 

Past 8, lumabas ako para bumili ng toothpaste at para magpa-cash in. Past 8:30 na ako nakabalik. Agad akong nagbayad ng water at electric bill. Grabe! Biglang tumaas ang konsumo sa tubig dahil sa pagkaiwan kong bukas nang magdamag ang water hose. At ang kuryente, grabe rin! Nabasa ko nga ang shared post ng Fb friend ko. Tumaas talaga ang singil. Paano ba namang hindi sisingil, e, pinaghati-hatian ng mga consumers ang subsidy para sa mga senior citizen na consumers. Sabi ng nagmurang vlogger sa kaniyang post: “ANG KAKAPAL TALAGA NG PAG MUMUKHA NYO NAG COMMENT PA KAYO HA?

HOY Meralco PROGRAMA PALA YAN NG GOBYERNO PUTANGINA BAKIT SAMIN NYO SINISINGIL HINDI SA KANILA???? NAG PAALAM BA KAYO SA TAONG BAYAN HUMINGI BA KAYO NG APPROVAL NAMEN?? PUMAYAG BA KAME DYAN SA GUSTO NYONG PANG LILIBRE PUTANGINA NYO HA??

GOVERNMENT ANG MAY PAKANA PWES SILA ANG SINGILIN NYO! NAG BABAYAD NA KAMI NG TAX POTANGINA PATI YAN SAMIN PA DIN?? TARANTADO KAYO!” – Malditang Ina

 

Caps lock. Intense.

 

Sana mabigyan ng katarungan ang mga consumer. Hindi na nakakatuwa ang gobyerno.

 

Past 9, natapos ko nang sulatin ang Chapter 9 ng Elias Maticas. Kung sakaling magtagumpay ang Book 1, maaari kong i-pitch sa BookMarked Books ang Book 2 nito. Nasabihan ko na rin si Ma’am Joann na isulat na niya ang kaniyang akda tungkol sa sigbin para maikonekta namin ang mga characters. Pati siya ay nais kong makaranas ang publishing contract. Aniya, sinisimulan na niya. Nananaliksik muna siya.

 

Bago mag-12, nakapagsulat na ako ng isang chapter ng nobela. Naisingit ko pa nga ang crafting at carpentry. Gumawa ako ng maliit na house figure mula sa mga paleta.

 

Nanood naman ako ng telebisyon pagkatapos kong mai-post sa Inkitt ang isang chapter, na naisulat ko.

 

Hapon, naglaan ako ng oras sa pag-idlip. Kahit paano ay nakatulog ako.

 

Past 4, gumawa ako ng ice cold coffee. Ang sarap! Para akong bumili ng kape sa SB. Hehe. Naipares ko pa ang nilagang kamote, na natira kahapon.

 

Pagkatapos magmeryenda, gumawa na ako sa garden. As usual, nagdilig ako, nagpausok, at gumawa ng papel na uling. Mga past 7 na ako pumasok para magpahinga at magsaing.  

 

Hindi pala ako nagpahinga. Nag-exercise ako. Sinimulan ko namang gawin ang mga routines na ibinigay sa akin ng dati kong estudyante.

 

Past 10:30, nasa kuwarto na ako. Nag-digital illustrate muna ako bago nagpatay ng ilaw. Nabulahaw ang tulog ko nang marinig kong may kumalabog sa ibaba. Naalala ko, pumasok na pala si Herming. Ilang araw din siyang nagtampo sa akin, saka natakot pumasok. Pinalalabas ko siya, pero ayaw niya. Nagsumiksik sa ilalim ng hagdanan.

 

 

 

Abril 24, 2026

Hindi agad ako kagabi nakatulog, hindi lang dahil kay Herming, kundi dahil sa alinsangan. Siguro, mga ala-una na ako nakatulog. At bandang alas-3 ng madaling araw, kumatok si Herming sa pintuan. Nakitulog siya sa kutson ko. Lalo tuloy nabulahaw ang tulog ko. Plano ko pa namang mag-walking ngayong araw. Nag-set nga ako ng alarm—alas-singko, pero pinatay ko, at natulog ako hanggang 7 am.

 

Pagkatapos kong mag-almusal, agad akong gumawa ng learning materials para bukas sa Project Lingap.  Multiplication ang isa sa mga ituturo ko, kaya gumawa ako ng flash cards. Naghanda rin ako ng materials (number cuttings) para sa aking palaro.

 

Past 10:30, lumabas ako para bumili ng lutong ulam—Bicol Express at laing. Bumili rin ako ng pakwan na akong isi-shake.

 

Maghapon kong ginawa ang learning materials. Past 5:30 na ako natapos. Iyon din ang oras para sa aking usual routine sa garden. Pagpasok ko—mga 7, saka lang ako nagligpit, nagsaing, at nag-exercise.

 

 

 

Abril 25, 2026

Five:thirty nang magising ako mula sa magdamag na pagkapuyat. Para akong inaswang kagabi—hindi ako nakatulog. Sobrang init, kaya pabaling-baling ako. Dalawang araw na akong kulang sa tulog.

 

Quarter to nine, nasa center na ako. Naabutan ko roon si Sir Edwin, ang katiwala ng simbahan at center, at dalawang magulang na nagluluto.

 

Tumulong agad ako kay Sir Edwin sa pag-aayos ng mga lamesa at upuan. Pagkatapos niyon, inabangan ko ang pagdating ni Ma’am Lynette.

 

Bago mag-10, dumating na siya. Magkasunuran halos sila ni Ma’am Joann. Dahil napakain na namin ng almusal ang mga bata, agad namang pinasimulan ang klase. Nanalangin mo nang pasayaw, saka ako na ang nag-storytelling.

 

Ikinuwento ko ang “Si Pilandok at ang Itlog ng mga Pawikan.” Naging masigla naman ang pagkukuwento ko, hindi dahil may prizes ulit ako para sa mga sumasagot sa mga tanong ko, kundi dahil gusto nila ang kuwento. Pati nga ang mga volunteers ay nakikinig din.

 

Nag-almusal kami ni Ma’am Lynette ng champorado at pandesal habang nagtuturo si Ma’am Joann. Nakapagkuwentuhan din kami nang saglit. Pagkatapos niyon, nagturo naman sa mga kuya at ate ng multiplication, habang ang mga bunso (mostly Kinder at Grade 1) ay may writing activity. Naipalaro ko rin ang inihanda kong materials kahapon. Enjoy na enjoy sila. Sabi nga ng president ng JCI Perlas-Pasay, nagustuhan daw ng boyfie niya teaching style ko. Pinasalamatan ko siya.

 

Past one na natapos ang klase dahil nagbigay pa ng gift bag ang JCI. Nabigyan din kami ng 2 items.

 

Nag-lunch kami sa katapat na resto—sa Gerald’s. Dito kami madalas kumain pagkatapos ng event. Kahit wala ang mag-asawang Sir Edwin at Ma’am Nhanie, may pre-ordered food na para aming apat—ako, Ma’am Joann, Ma’am Lynette, at Ma’am Riza. Umorder pa raw kami ng gusto namin. May date yata sila ngayon dahil wedding anniversary nila.

 

Inabutan kami ng alas-tres doon, hindi lang dahil sa masasarap na pagkain, kundi sa makabuluhang kuwentuhan.

 

Past 5:30 na ako nakauwi sa bahay. Pagkatapos kong uminom ng malamig na tubig at kumain ng pakwan, nagdilig na ako ng mga halaman. At habang nagpapausok, nagkakape ako.

 

Hindi muna ako nag-workout ngayong gabi. Past 9, nasa kuwarto na ako. Nagsulat muna ako ng journal ko bago ako umakyat para matulog. Ten: thirty na ako nag-off ng ilaw.

 

 

 

Abril 26, 2026

Nakabawi ako sa dalawang araw na puyat dahil past 8 na ako nagising. At bago mag-8:30, bumaba na ako para maghanda ng almusal.

 

Pagkatapos kumain, humarap na ako sa desktop para magsulat. Sumulat ako ng karugtong ng Elias Maticas. Nag-resaerch muna ako tungkol sa bugsok, ang dark fairy ng mga Bikolano. Dumaloy naman ang ideya sa utak ko, kaya nakapagsulat naman ako nang mahaba-haba. Kaya lang, kinailangan kong lumabas para bumili ng uulamin. Isda at ginataang langka ang binili ko. Ako na ang nagprito ng isda.

 

Dahil busog na busog ako, hindi ko na naipagpatuloy ang pagsusulat. Nahiga ako, nanood ng tv, at nagpaantok sa cell phone.

 

Nakatulog naman ako kahit mainit. Past 4 na ako bumangon para magmeryenda.

 

Past 5:30, lumabas naman ako sa garden para gawin ang routine ko. Past 7 na ako pumasok para magsaing at mag-ehersisyo.

 

Habang nagsasaing, humarap naman ako sa laptop para ipagpatuloy ang pagsusulat. Past 10 ko na natapos ang isang chapter ng Elias Maticas.

 

 

 

Abril 27, 2026

Bumangon ako ng 5:30 para mag-walking. Noong isang araw ko pa ito gustong gawin. Ngayon lang natuloy.

 

Wala pang six am, naglalakad na ako patungo sa may Anyana. Hindi ako nagkape at nag-almusal kasi balak kong maghanap na lang ng makakainan sa daraanan ko. Bahala na kung saan ako abutin ng gutom.

 

Kahit pala 6:30 pa lang ng umaga, masakit na sa balat ang sikat ng araw. Andami na ring sasakyan, kaya latag na ang mausok na hangin. Nakakakawa rin ang mga halaman, damo, at puno sa dinaraanan ko. Lanta at tuyot na ang karamihan. Hindi masarap maglakad kapag brown ang paligid. Parang napagod agad ako.

 

Sa Punta 1 ako nakakita ang kakainan. Sa may Tanza-Trece Road Highway iyon. Nag-order lang ako ng regular pares kasi hindi ko pa kabisado ang lasa ng pagkain doon. First time, kumbaga.

 

Masarap naman ang pares nila. Worth it sa P65 na bayad ko.

 

Pagkatapos kong kumain, sumakay na ako ng dyip patungong Umboy. Hindi ko na kayang maglakad kasi mainit na, saka mabigat na ang tiyan ko.

 

Antok na antok ako pagdating ko bandang 8 am, kaya umidlip ako. Past 9 na ako bumangon para sana magsulat, pero naging reading at editing kasi may mga bagay akong nakalimutan sa mga characters ng nobela. Nakapagsulat din naman ako ng ilang talata.

 

At pagkatapos mag-lunch, sobrang antok ko rin. Naglatag ako ng foam sa sala. Mabuti, nakatulog ako. Ang sarap sa pakiramdam! Nakabawi ako sa puyat, kahit paano.

 

Paggising ko, ipinagpatuloy ko ang pagbabasa at pag-eedit habang nanonood ng teleserye. 

 

Past 5:45 pagkatapos kong magmeryenda, nag-walking uli ako patungo sa munisipyo. Double purpose na rin iyon. Nag-withdraw na rin ako ng LA, saka bumili ng ulam, fruits, at cat litter pagbalik ko. Past 7 na ako nakauwi.

 

Pagkatapos mag-dinner, nag-edit pa rin ako. Nag-exercise din ako nang makapagpahinga na ako. At nang naligo ako para makapagpahinga at makatulog na, nasira naman ang pihitan ang gripo sa banyo. Kinalawang na iyon, sumirit ang tubig pagkatanggal. Na-stress ako. Mabuti, tapos na akong magbanlaw.

 

Hindi ako mapakali nang mapaisara ko ang kuntador. Nakaakyat na ako, pero iyon pa ang nasa isip ko. Gumawa ako ng paraan upang matanggal o maikot ko ang kinalawang an tubo. Nanood ako ng mga videos sa YT. At nang makakuha ako ng ideya. Hayun, successful! Akala ko, magpapaayos na naman ako sa kapitbahay namin. P300 or P200 din iyon kung sakali. Sayang! Kaya ko namang magkabit, since natanggal ko na ang dating tubo.

 

Pag-akyat ko, hindi pa rin ako antok, kaya itinuloy ko ang editing. Past 12 na ako nag-off ng phone, saka natulog.

 

 

 

Abril 28, 2026

Past 7 nang nagising ako. Nagselpon muna ako saglit bago ako bumaba para maghanda ng almusal.

 

Masagana ang almusal ko ngayon. May natira akong paksiw na isda at pritong manok kagabi. Kaya nagprito na lang ako ng itlog. Sol bang almusal!

 

Past 8, lumabas ako para bumili ng gripong ikakabit ko sa banyo, saka paint brush, groceries, at pang-ulam. Sinigang na pork ribs at liempo ang menu ko ngayon.

 

Inimbitahan ako ni Sir Hermie sa kanila. Mag-isang bote raw kami. Birthday niya ngayon, kaya binatiko, pero sinabi kong hindi ako puwede ngayon. Pupunta kasi si Felix. May problema yata siya sa pinapasukan niya. Ayaw namang sabihin sa chat. Gusto pa personal niyang ikuwento. Nakapag-commit na ako, kaya tinanggihan ko ang imbitasyon ni Hermie. Pero bandang 11, nag-chat siya na hindi siya matutuloy kasi pina-process pa ang documents niya. Naawa ako sa kaniya kasi hindi na naman niya matatapos ang pag-aaral niya. Health related daw ang dahilan ng pagtanggal sa kaniya. Grabe naman. Magsisimula na naman siya.

 

Nagsulat ako ng nobela habang hindi pa ako nagla-lunch. Medyo mahaba rin ang naisulat kasi dumaloy ang ideya sa utak ko, pero nang nakakain at nakaligo na ako, itinigil ko muna para manood ng noontime show, magpaantok, at umidlip.

 

Quarter to 5, pagkatapos kong magmeryenda, tumawag si Sir Hermie. Pinilit niya akong pumunta sa kanila. Akala raw niya, pupunta ako. Sinabi ko naman ang dahilan ng pagtanggi ko kanina.

 

Six-thirty, naroon na siya sa Kalayaan. Doon niya ako sinundo ng motor niya. Pagdating namin sa bahay nila, naroon na ang ninong niya, na bisita niya rin last year.

 

Nag-order lang silang mag-asawa ng pagkain. Apat lang naman kaming kakain. Kaya nga pagkatapos naming kumain, andami pang tira. Naging pulutan lang namin ang iba.

 

Siyempre, nag-inuman at nagkantahan kami. Nag-iba na ng brand ng beer si Sir Hermie. Ayaw na niya sa pulang kabayo. Mas masarap at manamis-namis nga ang ipinalit niya. Hindi masyadong mabaho at mapait, lalo na kapag malamig na malamig.

 

Alas-dos na kami natapos uminom at kumanta ni Sir Hermie. Ang ninong niya, ala-una pa lang ay umuwi na. Taga-Taguig kasi siya.

 

 

 

Abril 29, 2026

Nakatulog naman ako kahit paano, kahit lasing, at kahit mainit. Bumangon pa nga ako bandang 4 am para magbanyo.

 

Alas-7, bumaba na ako. Nasa baba na kasi ang mag-asawa. Tinawagan na nga ako ni Sir Hermie para mag-almusal.

 

Hindi na ako nagtagal doon. Pagkatapos mag-almusal, nakisuyo akong i-book ako sa JoyRide. One hundred eighty-six lang naman. Diretso na sa SPV. Ayaw na rin kasi akong ihatid ni Sir Hermie. Ayaw ko na rin namang ihatid pa niya ako kahit sa Kalayaan.

 

Past 8:30, nasa bahay na ako.

 

Maghapon akong nahiga lang. Medyo masakit ang ulo ko at nahihilo ako, kaya itinulog ko na lang. Past 5 na ako nagising.

 

Nagdilig muna ako ng mga halaman, saka nagmeryenda, bago ako lumabas para magpa-cash in. Nanghingi si Hanna ng pampa-bookbind ng thesis nila at pambayad sa sa registrationsa pre-board exam niya. Nagulat ako kasi may pre-board exam pala sa URS. Siguro parang review na rin ito kasi 3^rd year pa lang naman siya. Okey nga ang ganito.

 

Pagkatapos kong mag-workout at habang nanonood ng telebisyon, ipinagpatuloy ko ang pagsusulat ng nobela. Nine hundred words na, pero may gusto pa akong idugtong, kaya lang ay antok na ako. Past 10 nasa kuwarto na ako para magpahinga. Bukas ko na tatapusin ang chapter na iyon.

 

 

 

Abril 30, 2026

Past 6:30 nang nagising ako. Akala ko, past 7:30 na, hindi pala. Wala na akong itutulog pa. At isa pa, maglalaba ako ngayon ng mga shorts at ilang damit ko. Kaya after one hour, bumangon na ako> Siyempre, nagselpon pa ako bago bumangon.

 

Past 8:30, nakapag-almusal na ako. Ibinabad ko na muna ang mga labahan ko. Gusto kong makatipid sa kuryente, kaya hindi na ako gagamit ng washing machine. Hindi na rin ako magda-dryer.

 

Itinuloy ko na ang pagsusulat ng Chapter 167. Natapos ko iyon bandang 9 am. Gumawa naman ako ng papel na uling sa garden, saka nagbabad ulit ng mga piniraso-pirasong papel.

 

Past 10, lumabas ako para bumili ng ulam. Hindi na muna ako magluluto ngayon. Pagdating ko, sinubukan kong i-connect ang bluetooth microphone sa tablet ko. Successful! Sinubukan kong mag-karaoke. Ayos naman. Nakailang kanta rin ako bago ako huminto para mag-conceptualize naman ng bagong kabanata ng Elias Maticas.

 

Hindi ako nakapagsulat ni isang salita pagkatapos kong makahanap ng ilang kaalaman na isasama ko sa kabanata dahil kinailangan kong gumawa ng ibang bagay, gaya ng paglilinis, paggawa ng uling na papel, at iba pa. Inabutan na ako ng lunch time. At pagkatapos namang kumain, nag-siesta ako—nanood ng tv at nagpaantok, habang hinihintay ang pagdating ni Felix.

 

Past 4 na siya dumating. Nabalahaw ang pagtulog ko dahil panay ang chat niya kung paano at saan sasakay, na parang hindi siya rito galling noong nakaraang linggo.

 

Alas-sais na ako nakapagbanlaw ng aking mga ibinabad dahil saka lang humupa ang araw sa garden. Okey lang naman kasi mga shorts, panyo, brief, medyas, at apat na damit lang naman ang mga iyon.

 

Past 7, si Felix ang pinagluto ko ng sinigang na baboy. Pinagkuwento ko siya tungkol sa dahilan ng pagpauwi sa kaniya ng school-foundation. Aniya, nagkakaroon siya ng panic attack. Hindi niya dinetalye ang mga sitwasyon—marahil ay nahihiya. Kaya nanghihingi ang admin ng certificate mula sa psychiatrist na fit to study/work siya. Hiniling ko na sana makabalik siya sa school na iyon. Sayang na sayang ang sinimulan niya.

 

Dahil sa sama ng loob, nagyaya siyang mag-inom. Siya ang bumili ng isang bote ng grande beer at pulutan. Parang first time niyang uminom dahil hindi niya nga naubos ang panghuling baso, hindi na siya makaakyat sa hagdan nang matutulog na. Inalalayan ko pa. At nang natutulog na siya, para siyang umiiyak. Maya-maya, narinig kong inuuntog niya ang ulo niya sa semento—umalis kasi siya sa kutson. Aguy! Natakot ako. Mabuti, narinig ko. Ganoon pala siya. May nakita ngang something sa kaniyang pag-iisip kaya hinanapan siya ng certification. Nakakaawa rin naman siya.