Elias Maticas 9

 Elias Maticas 9

 

“Elias Maticas, ang batang parabulong!” Nagpatuloy ang mga tao sa pagbigkas ng chant. Pakiwari ng mga maysakit ay naibsan ang kanilang dinaramdam. Pakiramdam naman ng iba ay magiging ligtas ulit sila sa masasamang nilalang sa kanilang paligid.

 

“Maraming salamat sa tiwala ninyo sa akin.” Halos hindi narinig ng lahat ang sinabi ni Elias.

 

“Sandali! Sandali, mga kasama,” sawata ni Kapitan Mirong sa mga tao, pagkatapos pumagitna at magtaas ng kamay. “Pakinggan muna natin si Elias.”

 

Agad namang tumahimik ang lahat, saka matamang na nag-abang sa sasabihin ng batang parabulong.

 

“Elias,” sabi ni Kapitan Mirong. Inalalayan siya nito patungo sa gitna.

 

“Maraming salamat po. Kapitan Mirong! Maraming salamat sa pagtitiwala ninyo sa akin. Kay Natasha, kay Mamay, kay Papay, kay Lolo Leo, at sa Diyos, maraming salamat.” Pilit niyang itinatago ang nangingilid na luha ng kasiyahan. “Gagamutin ko kayong lahat sa abot ng aking kakayahan at kaalaman. Wala man rito ngayon si Lolo Leo, pero marami-rami na rin naman siyang naituro sa akin.”

 

Nagpalakpakan ang mga taong umaasa sa pangggamot ni Elias. Halos lahat ay bumigkas ng mga salita ng pasasalamat.

 

Pagkatapos niyon, humingi siya ng kaunting panahon upang makapaghapunan muna bago magsimulang manggamot. Pumayag naman ang mga ito.

 

“Tama si Elias,” sang-ayon ng kapitan. “Hindi biro ang gagawin niya kaya kailangang lamnan ang kaniyang sikmura, bago kayo harapin. Ipinapayo kong magsiuwian muna tayong lahat, at hintayin natin siya sa ating mga tahanan.”

 

“Huwag kayong mag-aalala, mga kababaryo.” Lumapit na si Papay Oliver kay Elias, saka inakbayan ang anak. “Sasamahan ko si Elias, papunta sa mga bahay ng mga gagamutin niya.”

 

Napangiti ang mga mata ng mag-ama nang magtama ang mga iyon. Lalo namang nagkaroon ng pag-asa ang kanilang mga kababaryo.

 

“Ako ang unahin mong gamutin, Elias,” sabi ni Tia Empang. Ipinakita pa nito ang mga nagtutubig na sugat sa mga braso.

 

“Ang anak ko munang si Mitoy. Kaklase mo naman si Elias,” sabi naman ni Tio Romulo.

 

“Hindi! Si Tonying muna ang unahin mo. Maawa ka sa anak ko,” mangiyak-ngiyak na pakiusap ni Tia Erlinda.

 

Tiningan ni Elias isa-isa sina Kapitan Mirong, Mamay Marilou, at Papay Oliver. Walang lumabas na salita sa mga bibig ng mga ito.

 

Tumikhim muna siya habang hinahagilap ang mga tamang salita. “Pasensiya na, uunahin ko si Nolito.”

 

Nagkaroon ng mahinang bulong-bulungan. May sumang-ayon. Mayroon ding nagprotesta.

 

“Igalang natin ang pasiya ni Elias,” pahayag ni Kapitan Mirong. “Narinig niyo naman… Gagamutin niyang lahat ang maysakit.”

 

Sinubukan pang umalma ng iba, pero pinagalitan na sila ni Kapitan Mirong. Pinapasok na rin nito si Elias.

 

“Maraming salamat, Tio Oliver at Tia Marilou sa pagpayag ninyong ipagpatuloy ni Elias ang panggamot,” sabi ng kapitan nang papasok na si Elias sa kanilang bahay— kasunod si Natasha.

 

Tumango at ngumiti lang ang ama ni Elias.

 

“Salamat din po sa pagtitiwala sa kakayahan at kaalaman ni Elias. Hayaan po ninyo, gagabayan namin siya.” Ikinalawit ni Marilou ang braso sa braso ni Oliver.

 

“Asahan namin iyan, Tia Marilou, Tio Oliver.” Bahagyang yumukod si Kapitan Mirong, saka hinarap ang mga kababaryo. “Magsibalikan na muna tayo sa ating mga tahanan. Sige na, asahan nating magagamot ni Elias ang lahat ng maysakit.”

 

Nagsitalima naman ang lahat, kaya nagpaalam na rin si Kapitan Mirong sa mag-asawa.

 

Hinintay ng mag-asawa na makaalis ang lahat ng kanilang mga kakabaryo bago sila pumasok sa kanilang tahanan.

 

“O, Elias, ako na ang magluluto. Ihanda mo na lang ang mga kakailanganin mo sa panggagamot,” sabi ni Papay Oliver.

 

“Tama ang papay mo,” sang-ayon ni Mamay Marilou. “Pagkakain natin, puntahan na natin si Nolito.”

 

“Mamay, sama ako,” pakiusap ni Natasha, na noon ay karga-karga si Diego.

 

Saglit na nag-isip ang ina. “Sige, pero huwag kang maingay at magulo roon, ha?”

 

“Opo, Mamay!”

 

“Bakit gusto mong sumama?”

 

Nakangiti habang kumakamot sa ulo si Natasha, saka tiningnan ang kapatid. “Idol ko po kasi si Manoy Elias.”

 

Napatda at napatingin si Elias. Natawa naman ang kanilang mga magulang.

 

“E, `di… gusto mo ring maging parabulong?” tanong pa ng ina.

 

Parang lalong kumati ang ulo ni Natasha. “P-parang ayaw ko po. Takot po ako sa mumu.”

 

Napahagalpak na lamang ng tawa si Elias at kanilang mga magulang. “Gagawin na lang kitang alalay.”

 

“Sige, sige, Manoy, gusto ko `yon.”

 

“Sus, ikaw talaga, Natasha, lahat na lang ng gusto ng manoy mo, gusto mo rin,” turan ng kanilang. “Halika na nga rito, tulungan mo ako rito.”

 

Tatawa-tawang lumapit si Natasha sa ina.

 

Ang sumunod na nangyari ay naging tahimik na ang kanilang kabahayan ng pamilyang Maticas, habang inihahanda ni Elias ang mga kagamitan sa panggamot, na iniwan ni Lolo Leo. Nagpiprito naman ng daing na tilapya si Papay Oliver. Sina Natasha at Mamay Marilou naman ay naghihimay ng talbos ng kamote.

 

Nang matapos maghimay, inutusan ng ina si Natasha. “Lagyan mo ito ng tubig mula sa tapayan, at lagyan mo ng kaunting asin.” Inaabot nito sa anak ang palanggang may mga talbos.

 

Agad na tumalima si Natasha, pero pagdating sa banggerahan, napasigaw ito. Nabitawan nito ang palanggana at lagayan ng asin. “Mamaaay! Mamay, may nakita ako!” Naglulukso-lukso pa ito habang nakaturo sa may tapayan.

 

“Ano ba `yon?” tanong ni Papay Oliver

 

“Nasaan?” tanong naman ni Mamay Marilou.

 

Samantala, lumapit na lang si Elias kay Natasha, habang pinupulot naman ng kanilang ina ang mga talbos at lagayan ng asin. “Ano ba ang nakita mo?” Niyakag niya ang kapatid patungo sa upuan.

 

“Baka daga na naman ang nakita niyan,” sabi ng kanilang ama.

 

“Hindi po daga iyon, Papay.”

 

“Sigurado ka?”

 

“Opo.”

 

“E, `di ba, takot na takot ka sa daga?”

 

“Basta po, hindi daga `yon.”

 

“Sobrang takot mo naman. Nasayang tuloy ang asin natin. Mabuti may kaunti pang natira sa lalagyan,” sabi ng kanilang ina.

 

“Sorry po, Mamay,” ani Natasha.

 

Napansin ni Elias na nangangatog ang kapatid. “Okey lang `yon, Natasha,” bulong niya, sabay tapik-tapik sa balikat nito.

 

“Manoy, maniwala ka, may nakita ako.” Pabulong din ang pagkasabi ni Natasha habang patingin-tingin sa kanilang mga magulang. “Kasinlaki ng itlog. May maliliit na mata. May mga kamay at paa na parang mga tingting. Maputik siya. Kakulay ng tapayan. At may mga nakasunod na lamok.”

 

Saglit na pumikit si Elias. Nakita niya sa kaniyang hiraya ang tinutukoy ni Natasha. “Kudo-kudo,” bulalas niya.

 

Napalingon sa kanila ang kanilang mga ina at ama.

 

“Kudo-kudo po ang nakita ni Natasha,” deklara niya.

 

“Naku! Totoo nga ang kuwento ni Papay Leo tungkol sa kudo-kudo,” natatakot na sabi ni Mamay Marilou.

 

“Paano nagkaroon ng kudo-kudo rito?” medyo galit na tanong ni Papay Oliver. Sinipat-sipat pa nito ang paligid ng tapayan, gayundin ang ilalim ng banggerahan.

 

“Kumakain siya ng asin, Papay,” tugon niya.

 

“Naku, kung totoo man iyan, sige na, bigyan natin siya ng maraming asin bukas para hindi na tayo gambalain.”

 

Walang nagsalita sa kanilang apat hanggang sa mapansin ni Elias na nanginginig nang husto si Natasha habang nakasiksik sa kaniya. “Mamay, Papay, si Natasha.” Hinipo niya ang leeg at noo nito. “Mainit siya.”

 

Nataranta na ang kanilang ina. “Diyos ko, anong nangyari sa kanya? Elias, gamutin mo ang kapatid mo.”

 

Napakamot sa ulo si Elias. “Pero, Mamay, nangako akong gagamutin ko muna si Nolito. Ikaw na lang po. Punasan lang po siya ng basang bimpo.”

 

“Pero pinaglaruan siya ng kudo-kudo, `di ba?”

 

“Sinaktan mo ba ang kudo-kudo, Natasha?” tanong niya sa kapatid.

 

Umiling lang si Natasha.

 

“Hindi naman pala, Mamay, kaya lagnat-laki lang iyan.”

 

“O, sige na… Ako na ang bahala sa kanya. Ikaw na lang Oliver ang sumama sa anak mo sa panggagamot kay Nolito pagkakain,” sabi ni Mamay Marilou.” Kinarga ng nito si Natasha patungo sa papag ni Lolo Leo. “Hindi ka muna aalalay kay Manoy Elias mo, ha?”

 

Umingit lang si Natasha. Kumuha naman si Elias ng bao sa may kalan, na ipinanggagatong nila, saka maingat na dinampot ang mapakikinabangan pang asin.

 

“Ano’ng gagawin mo riyan, Elias?” usisa ng kaniyang ama.

 

“Ibibigay ko po sa kudo-kudo sa labas para hindi na siya pumasok sa bahay natin,” tugon niya.

 

Napatango-tango na lamang ang kaniyang ama.

 

Pagkatapos, mailagay sa bao ang malinis pang asin, nagsindi si Elias ng gasera. Sunod niyon ay dinala niya iyon sa likod-bahay. “Kudo-kudo, para sa `yo ang asin na ito. Pangako, lagi kong lalagyan itong bao ng asin para hindi ka na mahirapang umakyat sa banggerahan. Sobrang natakot kasi sa `yo ang kapatid ko. Salamat!” Pagkasabi nito, umalis na siya at umasang hindi na sila muling gagambalain ng kudo-kudo.