Elias Maticas 11

 Elias Maticas 11

 

“Kaya mo pa ba, Elias?” tanong ni Papay Oliver pagkalabas nila sa bakuran nina Tio Gadoy at Tia Mameng. Nakaakbay ito sa kaniya.

 

“Kaya pa po, Papay. Isunod na natin si Manoy Tonying.”

 

“Ano ba ang nangyari sa kanya?”

 

“Na-in love daw po sa boringkantada kaya madalas nawawala sa kalaliman ng gabi.”

 

Hindi naitago ng ama ni Elias ang pagtawa. “Kilala naman natin si Tonying. Madalas siyang mahuli at pagsabihan ni Kapitan Mirong dahil sa pag-iinom nila ng alak magbabarkada.”

 

“Hindi po natin malalaman kung hindi natin aalamin.” Iyan din ang madalas sabihin sa kaniya ni Lolo Leo.

 

Naalala pa nga ni Elias na pinagdudahan niya noon ang nagpagamot kay Lolo Leo, na bisita ng kanilang kababaryo—mula sa Maynila. Nakakita raw ito ng laqui, kaya nilagnat sa takot. Nang tinawas ni Lolo Leo, nakita nila ang pigura ng laqui. Noon niya rin nalaman ang tungkol sa laqui, na isang nakakatakot na nilalang na may buhok at paa ng kambing, ngunit ang mukha ay parang pangit na tao. Hindi naman ito kadalasang ngunit nagpapakita ito sa gabi at ginugulat ang mga tao sa pamamagitan ng tinig.

 

“Okey, sige, pero last na si Tonying ngayong gabi. Bukas naman ang iba.”

 

“Depende po, Papay.”

 

Pinahinto siya nito sa paglakad. “Anong depende?”

 

“Depende po sa nangangailangan. Sabi po ni Lolo Leo, hangga’t may nanghihingi ng tulong, huwag titigil sa pagbulong. Beynte kuwatro oras daw po ang pagiging parabulong.”

 

“Ano? Kaya mo ba `yon? Ang bata mo pa.” May inis na ang tono ni Papay Oliver. “Pumayag na nga akong maging batang parabulong ka, pero hindi ibig sabihin ay ilaan mo ang lahat ng oras mo sa pagbubulong. Sa pasukan, estudyante ka. Paano `yon?”

 

“Hindi ko po muna iniisip `yon, Papay. Ang mahalaga, makatulong ako sa mga kababaryo natin.” Nagsimula siyang muling maglakad.

 

Sinundan naman siya ng kaniyang ama, saka muli siya nitong inakbayan habang tinatahak nila ang tahimik at madilim na kalsada patungo sa bahay nina Tonying. “Kung pagtulong ang misyon mo, sige, suportado kita, pero sana hindi maapektuhan ang iba pang bahagi ng buhay mo, Elias, gaya ng pag-aaral at pagiging bata mo.”

 

“Opo, Papay.”

 

“Masarap maging bata, Elias. Tandaan mo `yan.”

 

Hindi na siya kumibo, hindi dahil tutol siya sa tinuran ng ama, kundi dahil tinimbang niya ang katuturan niyon saka ang kaniyang misyon. Lihim na lamang siyang napabuntong-hininga.

 

Tatlumpung metro na lang ang lapit nila sa bahay nina Tonying, natatanaw at naririnig na nila sina Tata Mikoy at Nana Viray.

 

“Papay, ang lolo at lola ni Manoy Tonying,” ani Elias.

 

“Oo nga. Halika, dalian natin.”

 

Binati nila ang tulirong mag-asawa.

 

“Diyos ko, mabuti naman at dumating na kayo,” hinihingal na sabi ni Nana Viray.

 

“Si Tonying, nawawala na naman,” alaalang-alalang sabi naman ni Tata Mikoy. “Pupuntahan sana namin kayo.”

 

“Galing po kami kay Nolito,” sagot ni Elias.

 

“Ah, ganoon ba? Si Tonying kaya, paano mo magagagamot?” tanong ni Tata Mikoy.

 

Tiningnan muna niya ang kaniyang ama. “Doon po tayo sa bahay ninyo. Tatawasin ko muna siya.”

 

“Anak, kaya ba `yon kahit wala si Tonying?” tanong ng kaniyang ama.

 

“Opo, Papay.”

 

“Tiwala kami sa kakayahan mo, Elias. Alam naming naturuan ka na ng lolo mo,” sabi naman ni Nana Viray.

 

Alinlangan siyang nagpakita ng ngiti. Umaasa siyang maisasagawa niya ang kaniyang mga nalalaman. Nararamdaman niya ang dobleng kabog ng dibdib niya.

 

Habang patungo sila sa tahanan ng dalawang matanda, si Papay Oliver ang kumakausap sa dalawa. Tinanong ng kaniyang ama kung umiinom pa rin ba si Tonying.

 

“Hindi na siguro,” sagot ng lola.

 

“Nangako naman siya sa amin na uunahin niya ang pag-aaral at pahahalagahan niya ang pinagpapaguran ng kaniyang ina, na nasa Hong Kong,” sabi naman ng lolo.

 

“Nakita niyo po ba siyang umalis ngayong gabi?”

 

Nagtinginan ang dalawang matanda, na tila nagtatalo kung sino ang dapat sumagot sa tanong na iyon.

 

“Anong oras po siya umalis?” tanong uli ni Papay Oliver.

 

“Hindi ko alam,” pakli ni Nana Viray. “Ikaw, nakita mo?”

 

“Hindi rin,” tugon ni Tata Mikoy.

 

“May girlfriend na po ba si Tonying?” tanong uli ni Papay Oliver.

 

“Iyan ang hindi namin alam. Ang bata pa niya para sa bagay na `yan.” Ang lolo ni Tonying ulit ang sumagot.

 

“Mabuti naman kung ganoon,” nasabi na lang ni Papay Oliver, saka nanahimik na sila hanggang sa makarating sila sa tahanan ng mag-asawa.

 

Tahimik namang inihanda ni Elias ang mga kakailangan sa pagtatawas. Pagkatapos, ipinasulat niya kay Tata Mikoy ang buong pangalan at birthday ni Tonying sa kapirasong puting papel.

 

“Malalaman ba natin kung saan dinadala ng boringkantada si Tonying dahil dito?” tanong ni Tata Mikoy habang isinusulat ang impormasyong hinihingi niya.

 

“Titingnan po natin,” tugon ni Elias habang naglalagay ng asin sa mangkok na losa. “Pahingi po ako ng tubig.”

 

“Sige, sandali.” Agad na tumayo at nagtungo si Nana Viray sa banggerahan para kumuha ng tubig. Pagbalik nito, naibigay na ni Papay Oliver ang papel, at nasindihan at napatayo na niya ang kandila.

 

Pagkalagay ni Elias ng tubig sa mangkok, hinagilap niya ang librito. Hinanap niya ang dasal na angkop para sa sitwasyon ni Tonying. Medyo nahirapan siyang hanapin at alalahanin ang itinuro sa kaniya ni Lolo Leo, pero nahanap niya rin.

 

Tumango-tango ang mag-asawa nang sumenyas si Elias na magsisimula na siya.

 

Agad naman niyang binasa ang nakasulat sa librito habang ipinapatak sa tubig sa mangkok ang luha ng kandila. “Domine Iesu, qui omnia quae in mundo fiunt cognoscis, ostende nobis locum ubi ille quem curaturi sumus adest. Ostende nobis spiritum qui eum in suum mundum ducere vult.”

 

Nahirapan siyang basahin ang dasal sa una, pero nang binasa niya iyon nang paulit-ulit habang hinihintay na umikli ang kandila— sa ikli na hindi na niya iyon kayang hawakan dahil mapapaso na siya— halos makabisado na niya iyon.

 

Lumapit na sina Nana Viray at Tata Mikoy, gayundin si Papay Oliver, nang sinipat-sipat na ni Elias ang luha ng kandila na lumutang sa tubig sa mangkok.

 

“Ano’ng nakikita mo?” tanong ni Nana Viray.

 

“Boringkantada nga?” tanong din ni Tata Mikoy.

 

Itinapat pa iyon ni Elias sa liwanag ng bombilya. Paulit-ulit niyang inikot. Pinatalikod pa niya. “Wala po akong nakitang imahe.”

 

“Ano? Paanong wala?” pasinghal na tanong ni Tata Mikoy.

 

“Oo nga! Marunong ka ba talaga?” sarkastikong tanong ni Nana Viray.

 

Nakita ni Elias na napalunok ang kaniyang ama, bago yumuko.

 

“Bakit wala? Akin na nga!” sabi uli ni Nana Viray, saka inagaw sa kaniya ang nanigas na luha ng kandila.

 

Tumulong si Tata Mikoy na sumipat-sipat.

 

“May nakikita po ba kayo?” tanong ni Papay Oliver habang nagliligpit naman si Elias.

 

“Meron, pero tanging parabulong lang ang makakapagsabi,” tugon ni Tata Mikoy.

 

“E, hindi naman pala maaram iyang anak mo, Oliver,” sabi pa ni Nana Viray. “Akala naman namin masusundan natin sila sa Kabubudlan.”

 

“Baka wala nga talaga si Tonying ngayon sa Kabubudlan,” ani Papay Oliver.

 

“Anong wala? Ilang araw na naming napapansing para siyang napususn ng boringkantada,” halos galit na sabi ni Tata Mikoy.

 

“May nakapagsabi sa amin na may nakakita kay Tonying na patungo sa Kabubudlan sa ganitong oras,” sabi naman ni Nana Viray.

 

Gusto nang umiyak ni Elias. “Sorry po. Wala po talaga akong nakita.” Nagsimula na siyang magligpit.

 

“Sige na, sige na, umuwi na kayo, Oliver,” sabi ni Tata Mikoy. “Salamat na lang sa inyo.” Itinapon na nito ang tubig sa banggerahan, saka ibinalik kay Elias ang mangkok.

 

Hindi na kumibo ang kaniyang ama. Agad niyang nilapitan ang anak, pagkatapos samsamin ang pasiking, saka tinapik-tapik ang balikat niya. “Tara na.”

 

“Tuloy na po kami,” paalam ni Elias kahit masama ang loob niya sa dalawang matanda dahil sa mga sinabi ng mga ito.

 

Sa kalsada na nagsalita ang mag-ama.

 

“Talaga bang wala kang nakita, Elias?”

 

“Wala talaga, Papay. Baka tama po kayo.” Hiyang-hiya siya sa kaniyang ama.

 

“Ayos lang `yon. Ganoon talaga.” Inakbayan siya ng ama.

 

“Nahihiya po ako sa inyo, at nasaktan po ako sa mga sinabi nila.”

 

“Ano ka ba? Huwag kang mahiya sa akin. Ginawa mo ang kaya mo, pero, sabi mo nga, wala kang nakita, kaya ayos lang `yon. Hayaan mo na sina Tata Mikoy at Nana Viray. Hindi lang sila marunong tumanggap ng katotohanan.”

 

“Nakakahiya po sa kanila.”

 

“Tama na, Elias. Huwag mo masyadong dibdibin `yon.” Muli siya nitong tinapik sa balikat. “Bukas, kakausapin ko si Tonying.”