Baon sa Puso

 Baon sa Puso

 

 

Mga guro’t estudyante, uwian na noon,

Sa mga gawain sa umaga ay nagutom

Pagkapananghali ay babalik sa hapon.

 

Si Roy, na madalas ay walang baon,

Ay muling nagpaiwan sa kanilang klasrum

Nais niyang magtago lamang doon.

 

Ayaw niyang may mag-usisa, magtanong

Kung bakit hindi siya umuwi, siya’t naroon.

Subalit babaeng kaklase ay may baon.

 

Nainis siya nang nagpaiwan din ito roon,

“Kumain ka na?” Ito pa’y nagtanong.

Mabilis na tango ang kaniyang tugon.

 

Pagkatapos mang-alok, sumubo, at lumulon

Kaklase niya’y lumabas sa silid na iyon

Sa pagkaawa sa sarili, muling naituon.

 

Para sa kaniya, mahalaga ang edukasyon

Kaya naghigpit na lang siya ng sinturon

Gutom ay hindi pangmatalagang panahon.

 

“Kumain ka na, Roy.” Siya’y napalingon.

Isa sa mga gurong may pusong mamon

Ang sabi pa, “Huwag kang magpapagutom.”

 

Pagkaing dala’y pansamantalang solusyon

Ngunit babaon sa puso ang kaniyang aksiyon

Tunay na ang bawat guro’y may mabuting layon.