Ang Bakunawa at ang Pitong Buwan

 

Ang Bakunawa at ang Pitong Buwan

 

Noong unang panahon, may isang payapang bayan, na tinatawag na Banwa. Biniyayaan ito ni Bathala ng pitong buwan upang tuwing nagtatago ang araw ay magbigay ng liwanag sa mga tao. Lahat ng bahagi ng kanilang bayan ay nababanaagan ng buwan.

Samantala, hindi alam ng mga tao sa Banwa na may nananahang dambuhalang ahas-dagat sa mga yungib sa kailaliman ng karagatan. May mahaba, makapal, at makintab na katawan ito, na nababalutan ng kumikislap na kaliskis. Malalaki at nagliliwanag ang mga mata nito. At sa laki ng bibig nito, kaya nitong lamunin ang buwan.

“Ang gaganda nila! Kailan ko kaya makakain ang isa sa kanila?” sabi ni Bakunawa habang nakatingala sa kalangitan. Labis ang paghanga niya sa mga maliwanag at makulay na buwan. “Kung malulunok ko lamang sila, ako na ang magmamay-ari ng walang hanggang kagandahan sa mundo.” Tumawa pa siya nang napakalakas, kaya nabulabog ang mga hayop sa karagatan.

Nang gabing iyon, pinag-isipan ni Bakunawa ang mga dapat gawin upang makakuha ng buwan.

“Alam ko na!” bulalas ni Bakunawa. “Lilipad ako habang natutulog ang mga tao sa Banwa, saka ko lulunukin ang isang buwan upang walang makakita sa akin. Magliliwanag na sa kailaliman.” Ganoon nga ang ginawa niya. Bumuwelo siya nang ubod ng lakas, saka mabilis na nilipad ang kinaroroonan ng pulang buwan. Pagkatapos niyon, nagmamadaling dumaluyong pabalik si Bakunawa nang malunok niya ang buwan. Parang nagliliyab ang kaniyang tiyan.

“Ang ganda ko na!” sigaw niya nang nasa kailaliman na siya ng karagatan.

Subalit lumipas ang mga araw, labis ang kalungkutan ni Bakunawa nang natunaw ang nilamon niyang buwan.

Muling kumuha si Bakunawa ng isang buwan. Matagumpay naman niyang nalunok ang kahel na buwan, subalit, gaya noong una, natunaw rin ito.

“Hindi ako susuko. Susubukan kong muli,” nakangising sabi ni Bakunawa.

Sa anim na beses at anim na buwang nalunok ni Bakunawa, anim na beses ding natunaw ang mga iyon at anim na beses siyang nabigo. Inis na inis siya.

“Pagpaplanuhan ko nang maigi ang mga gagawin upang hindi masayang ang kahuli-hulihang buwan sa Banwa,” sabi ni Bakunawa.

Samantala, tumugtog ng mga instrumentong pangmusika ang mga tao sa Banwa. Nagsisigawan ang mga babae at lalaki dahil sa pangambang tuluyan nang mawala ang natitirang buwan. Pinatunog nila nang pinatunog ang kanilang mga tambol upang umabot kay Bathala.

“Bathala, nawawala ang anim na buwan,” sigaw ng mga tao.

“Nakita ko ang isang dambuhalang ahas, mula sa karagatan. Nilamon niya ang berdeng buwan,” salaysay ng matandang lalaki.

“Iyon marahil ang dahilan ng kadiliman sa Banwa. Ang Bakunawa! Siya ang lumamon sa anim na buwan,” sabi ng kanilang pinuno.

“Kung kakainin pa ni Bakunawa ang natitirang buwan, paano na tayo?” tanong ng mga tao. “Ano ang gagawin natin?”

Lingid sa kaalaman ng mga taga-Banwa, natuklasan na ni Bathala ang paglamon ni Bakunawa sa anim na buwan. Kailangan niya itong mapigilan bago pa mahuli ang lahat, kaya nag-isip siya ng mga hakbang.

Ang unang gagawin ni Bathala ay sabihan ang mga tao sa Banwa na manatiling alerto. Ang sunod naman ay sasabihan niya ang mga ito na magkaroon ng mga tagabantay. Pagkatapos nito, hihikayatin niya ang mga ito na ipagpatuloy ang pagtatambol dahil takot ang Bakunawa sa ingay. At sa huli, magtatanim siya ng mga kawayan sa gitna ng buwan. Iisipin ng Bakunawa na hindi na maganda at makinang ang asul na buwan, at hindi na nito lalamunin.

Ganoon nga ang nangyari. Salit-salitan ang mga tao sa Banwa sa pagbabantay kay Bakunawa at sa pagtugtog ng mga tambol. Subalit, nagulat na lamang ang lahat nang biglang nagdilim ang kanilang bayan.

“Ang Bakunawa!” sigaw ng isang bantay.

Mabilis na tinambol ng mga tao ang kanilang mga instrumento. Nagsigawan at naghiyawan ang mga ito. Gumawa sila ng iba-ibang ingay.

Nang marinig iyon ni Bakunawa, nailuwa niya ang buwan. Nagmamadali siyang bumalik sa kaniyang yungib. Nanginginig siya sa takot at pagkabalisa. 

“Salamat, Bathala! Salamat!” hiyaw ng mga taga-Banwa. Ipinagpatuloy ng mga ito ang pagtugtog ng tambol.

Kinalaunan, muling naghari ang kapayapaan sa Banwa. Nawala man ang anim na buwan, hindi naman mawawala sa kanila ang pag-asa at katapangan na protektahan ang huling buwan.

Nagtanim pa si Bathala ng maraming kawayan sa buwan, kaya nagmistula itong may madilim na anino ng mukha. 

Sinusubukan pa rin ni Bakunawa na lamunin ang asul na buwan, ngunit palagi siyang nabibigo. Laging nakaabang ang mga taga-Banwa. Lagi silang sumisigaw, gumagawa ng mga ingay, at nagpapatugtog ng mga tambol. Pinaniniwalaan din nila, na hanggang hindi mamatay ang mga puno ng kawayan, hindi magtatagumpay si Bakunawa sa masamang balak nito.

“Hindi ninyo ako mapipigilan!” banta ni Bakunawa. “Babalik-balikan ko kayo.”