Magic of Selfie

 Para lang daw sa magaganda at mga gwapo ang pagsi-selfie. Hindi totoo 'yan!

         Maraming tao ngayon ang nahihilig dito, regardless ng hitsura. Basta may cellphone o camera, walang makakapigil mag-selfie ang mahilig mag-selfie. Ang maganda/gwapo nga ay nagpapangit. At, ang pangit ay nagiging maganda o pogi. Effortless nga lang ang iba dahil di na nila kailangan pang magpapangit. Kita pa ang mga pores sa mukha. Ang iba naman, parang mayaman ang peg. Naging flawless. Tinalo pa ang Belo. Kuminis ang mukhang dating rough road. Nagkulay-kahel pa ang mga tuka, na parang nag-lipstick ng Yakee. That's the magic of selfie!  

        Kaya, selfie lang nang selfie. Hindi kailangang ikahiya ang sarili. Walang pumipigil sa bawat isa na mag-selfie. 

3 Dumb Ways to Die

Suicide ba kamo? I-apply na ang 3 Dumb Ways to Die.

Una. Lumaklak ka ng alak araw-araw. Sa loob lang ng 3 years, may lapida ka na.

Matagal pa 'yan! Aabutin ka pa ng siyam-siyam bago ka mamatay. Idagdag pa ang gastos sa kabibili ng alak. Kung makikitagay ka lang din, mas matagal 'yun. Hassle pa. Baka mahawa ka pa ng hepatitis sa mga kainuman mo.

Try mo ang pangalawa.

Magyosi ka araw-araw. Sampung taon lang ang itatagal mo sa mundo. Goodbye Earth ka na. Bibiyahe ka na papuntang Mercury. 

Kung kukunsumo ka ng isang kaha ng sigarilyo araw-araw, mas mapapabilis ang travel mo. Para kang nag-expressway. Walang traffic. 

Kung mabilis mamatay kapag humithit ng yosi, mas mabilis itong ikatlo.

Ready ka na?

Ready ka na mamatay in one day?

Hmm... Ibigin mo ang taong ayaw sa'yo. Tiyak ako, araw-araw, patay ka. 

Choose one way and die like a dumb. Rest in peace, 'dre! 

Bawal

Ama: Hindi ka pwedeng maglaro.

Anak: Bakit?

Ama: Hindi ka pa magaling. 

Anak: Bakit?

Ama: Bawal nga sa'yo ang mapagod.

Anak: Maglalaro lang e. Nakakapagod ba 'yun?

Ama: Opo! Kaya ka nga nagkasakit di ba?

Anak: Hindi kaya! Eee! Ee! 

Mag-aral nang Mabuti

Katatawag lang ng 12-anyos na ate ng anak niya, mula sa malayong probinsiya.

Anak: Pa, ano'ng  ibig sabihin ng mag-aral nang mabuti?

Ama: Mag-aral nang mabuti... Makinig sa teacher. Sumunod sa kanila. Huwag pasaway. Magsulat. Magbasa. 

Anak: Ah!

Clay

Pinatay na ng ama ang ilaw para makatulog na sila. Maya-maya, narinig niyang umiingit ang anak.

Ama: O, bakit ka umiiyak?

Anak: Malagkit kasi ang kamay ko.

Ama: Bakit di ka nagsabi? (Binuksan ang ilaw.) Naglaro kasi ng clay. Halika dito. Huhugasan ko ang kamay mo.

Hijo de Puta: Ciento dise-siyete

Pinadapa ako ni Val sa kama. Sumakit ang tagiliran. Ramdam ko ang bahagyang pagbulwak ng dugo. "Val... sumasakit ang sugat ko. Tama na.'' reklamo ko. 

Hindi niya ako pinakinggan. Itinuloy niya ang paghagod sa katawan ko, hanggang tanggalan niya ako ng suot pambaba. Pinaglaruan naman niya ang butt ko. Kakaibang sensasyon ang nagawa niyon sa akin. Masarap. Natalo nito ang sakit na nararamdaman ko sa sugat ko lalo na nang himurin niya ang kanal ko gamit ang kanyang dila. Gusto ko ang ginagawa niya kaya halos humiyaw ako sa sobrang sarap. 

Ilang minuto niya rin akong napaimpit bago niya ako pinatihaya. Pagkatapos ay tumambad sa amin ang nagmamatigas kong bur*t. Wala na akong nagawa nang hayok na hayok niya itong isubo at paulit-ulit na ilabas-pasok sa kanyang mainit-init na bunganga. 

Bumigay na nga ang katawan ko. Hindi ko na kayang humindi pa. Hinayaan ko na siyang laruin niya nang pasalit-pasalit ang manoy ko at ang mga utong ko.

"Shit! Ang sarap mo, Hector... Iba ka." bulong ni Val, habang idinadampi niya ang kanyang mga labi sa aking leeg. "Paligayahan mo ako, please..."  Hinalik-halikan niya pa ang likod ng tenga ko.

"Huwag!" tanggi ko. Tinabig ko siya nang umakyat sa may bibig ko ang mga labi niya. Mabango ang bibig niya pero hindi ko siya pwedeng bigyan ng pagkakataong makahalikan ko siya. Hanggang sipsip, dila, haplos at ts*pa lang siya.

Hindi naman siya nagalit. Itinuloy na lang niya ang paghimod pababa sa aking dibdib. Tapos, nagpakasasa naman siya sa aking nangangalit na alaga. Ang galing niyang tsum*pa. Walang sabit! Parang puk* ang bunganga niya. Naiulos-ulos ko tuloy ang balakang ko.

Ilang sandali pa, naghubad na siya sa harapan ko. Ang linis ng katawan niya. Parang babae ang kutis. Walang kabali-balahibo sa katawan, maliban sa palibot ng kanyang anim na pulgada ring bu*at. Sinals*l niya ito at harapang ipinadama sa akin na libog na libog na siya.

"Come on, Hector. Let's have fun..." aniya habang hinimas-himas naman niya ang kanyang maumbok na puwit.

BlurRed: Capital Letters

''Tawag ka na." utos ko kay Gio. Pinagtulakan ko pa siya.

"Ikaw na. Ikaw ang dadalaw, e." Hinila naman niya ako. 

Muntanga lang kami doon sa harapan ng bahay nina Riz. Antagal naming nagtalo bago ko nagawang tumawag. Mabuti si Riz agad ang lumabas. Bakit kasi ngayon pa ako nahihiya?

"Uy, kayo pala! Pasok kayo!" Nakita ko kung gaano kasaya si Riz nang makita kami. Hinawakan niya pa ang kamay ko pagkatapos niyang makipag-gimme five kay Gio. "Di man lang kayo nagtext."

"Eto kasing si Red, bigla-bigla." Nauna pang pumasok si Gio. 

"Sorry naman... Andiyan sina Tito at Tita?" tanong ko naman kay Riz. Hawak pa rin niya ang kamay ko.

"Wala pa. Nasa work si Papa. Si Mama, nag-grocery. Lika na."

Ang suwerte ko... Tiyempo, wala ang parents niya. Nahihiya na tuloy ako ngayong makaharap sila. Maganda naman ang intensiyon ko kay Riz pero nagkaroon lang ako ng hiya although willing  naman akong sabihin sa kanila na nagkakagustuhan na kami ng anak nila.

Kaaalis lang daw ng Mama niya kaya, mahaba-haba rin kaming masolo ni Riz. Hindi naman balakid sa amin si Gio. Nanuod lang siya ng TV habang nagkukuwentuhan kami ni Riz.

Parang miss na miss namin ang isa't isa samantalang halos araw-araw naman kaming magkasama.

"Kung magiging tayo ba... okay lang kina Tito at Tita?" Nilakasan ko ang loob ko na itanong iyon. Nasa balkonahe na kami. 

Namula at natigalgal si Riz. Ilang segundo rin kaming nagtitigan. "Alam mo ang sagot diyan, Red..."

Hindi ko siya maintindihan. Okay ba o hindi? Pero, di na ako nagtanong tungkol doon. "Mahirap itago ang feelings, Riz. Sana ramdam mo na... na mahal kita." Hinuli ko ang kamay niya. Pinisil nang bahagya. Pinakiramdaman. Hindi naman niya binawi.

"Ramdam ko. Salamat! Sana... karapat-dapat pa akong mahalin." Yumuko siya. Alam ko ang tintakbo ng isip niya. Iniisip na naman niya ang masamang karanasan niya kay Leandro.

"Karapat-dapat kang mahalin, Riz. Hindi mahalaga sa akin ang..." Hindi na nasabi. "Mahal na mahal kita."

Tumitig siya sa akin. Nangusap ang kanyang mga mata. Tila sinasabi niyang hindi pa siya handa. Maya-maya, binawi na niya ang kamay niya. 

"Sandali lang... Ibabalik ko lang ito." Binuhat na niay ang tray na may mga baso at platito.

Sayang! Hindi niya ako sinagot..

Hindi rin naman siya agad bumalik. Nakipagkuwentuhan na siya kay Gio sa loob. Naki-join na rin ako sa biruan at tawanan. 

Ilang minuto pa, dumating na ang Mama ni Riz. Natuwa siya nang makita kami. Kahit ramdam ko ang pagtanggap sa amin ng kanyang ina, nahihiya pa rin ako. Kaya, sampung minuto pa ang lumipas nagpaalam na kami ni Gio. 

Nalungkot ako nang kaunti dahil hindi pa handa si Riz na sagutin ako. Pero, nang nasa bahay na ako, natanggap ko ang kanyang text messages.

"MAHAL NA MAHAL RIN KITA, RED!" Capital letters talaga. Yes! Sinagot na niya ako. Gusto kong bumalik sa kanila para mayakap siya pero di ko ginawa. Nag-load na lang ako at tinawagan siya. 

Walang mapagsidlan ng ligaya ang puso ko. Ibang-iba ito sa pagsagot sa akin ni Dindee. Iba talaga kapag mahal mo talaga ang isang tao. 

Hindi ko na yata mahihintay na pumasok bukas. Ang bagal ng oras. 

Sombrero

Ama: Tanggalin mo muna ang sombrero mo. Basa pa ang buhok mo. (Tinutukoy niya ang boy scout cap ng anak.)
Anak: E, ayoko!
Ama: Bakit?
Anak: Kasi pagtatawanan na naman ako ni Steven. Sasabihin na naman niya na wala akong sombrero.
Ama: Bakit? Pogi ba siya at pinagtatawanan ka?
Anak: Naiinis na nga ako. Gusto ko nang awayin.
Ama: E, di isumbong mo kay Teacher.
Anak: E! Ayoko!
Ama: Bakit?
Anak: Kasi mawawalan ako ang kaklase.
Ama: (Natawa) Sus! Andami mong kaklase.
Anak: (Natawa rin) Hanap na lang ako ng iba.
Ama: Opo!

Next on Nixon (1)

"Ser, ser... geseng na po," sabi ni Yaya Muleng habang hawak at niyuyugyog ang talampakan ni Nixon. "Fuck off!" bulyaw ng 18-anyos na amo. Muntik pa nga niyang masikaran si Yaya Muleng dahil ayaw na ayaw niya na hinahawakan ang talampakan niya. "Ayokong pumasok!" "Piro, Ser... pinapagiseng ka po nina Madam at Sir. Magagalet na naman sela sa aken." "Wala akong pakialam! Get lost!" Nagtalukbong pa siya ng comforter. Walang ano-ano, walang kasing-lakas na hinila ni Yaya Muleng ang comforter. Sa edad na 38, malakas pa ito. Napamura si Nixon. "Akin na 'yan!" "Ayoko! Marome na 'to kaya lalabhan ko na. Bomaba ka na. Si yu dir." Nilambingan pa nito ang boses. Walang nagawa ang amo. Napasigaw na lang uli siya. Ubod ng lakas. Para siyang sinapian ng limang espiritu ng leon. Sinubukan niya pang batuhin ng unan ang atribidang katulong. Halos araw-araw silang ganito. Kung hindi siya bubuhusan ng tubig sa tainga, iipitin ng sipit ang kaniyang ilong. Kung hindi siya dadaganan, ihuhulog siya sa kama. Natutuwa si Yaya Muleng na gawin iyon sa senyorito. Labis-labis naman ang pagkakairita ni Nixon sa yaya. Pero, hindi naman siya nagtatanim ng sama ng loob. Bilin at utos kasi iyon ng mga magulang niya. Sinusunod lamang ito ng katulong. "Sumusobra ka na, Yaya Muleng!" minsan paniningil ni Nixon sa yaya. "Patayin mo na lang kaya ako." "Sarreh naman po! Eh, otus po nina Madam at Ser kanena bago sela omales." Nakapamaywang pang nagrarason si Yaya Muleng. Ginaya naman ni Nixon ang buka ng bibig ng yaya. "Kadugay mo na sa Manila, di ka rin marunong mag-Tagalog. Sinasadya mo lang yata para inisin ako, e." "Huy, Nixon. Wala kang pakealam sa langgwids ko. Di mo ba alam na ito ang osu ngayon?" "Anong osu?" Napapangiti na siya. "Osu... Yung.. yung.. trending ba." "Ah, uso!? Yay! Kelan pa nauso ang gan'yang language?" "Hay nako! 'Kala ko ba makabagong kabataan ka na. Baket de mo alam ang pabibi langgwids... Kaluoy ka man, Dung!" Tawa nang tawa si Nixon habang ipinagtitimpla siya ni Yaya Muleng ng hot chocolate drink. Minsan, napipikon talaga si Nixon kay Yaya Muleng, pero hindi niya talaga magawang magalit nang husto rito. Isipin pa lang niya ang sakripisyo nito sa kaniya ay sapat ng dahilan upang matawag siyang inggrato kung gagawin niya iyon. Ang totoo, madalas naman siyang napapangiti ng yaya. Naging parang ate na rin niya ang tsimay slash yaya ng pamilya sa loob ng dalawampu't limang taon. Ni hindi na nga ito nakapag-asawa dahil sa paninilbihan sa kanilang pamilya. Maliban sa sinasabihan nitong pangit ang sarili at walang magkakagusto rito, ayaw talaga nitong mag-asawa dahil ayon dito, pamilya na ang turing nito sa Robles Family. "Ba-bye, Nixon. Tik kir! Si yu litir," malambing na paalam ni Yaya Muleng kay Nixon habang ini-start naman ng amo ang kaniyang kotse. Kumaway na lang ang amo bago umandar ang sasakyan. Ngiting-ngiti naman si Yaya Muleng habang hinihintay na makalabas ng gate ang red car. "Hay, naku! Late na naman ang batang iyon. Bahala nga siya! Makapaglaba na nga!" wika ng maid. ---- Sinikap ni Nixon na pumasok sa klase ni Prof. Dimasalang nang hindi siya nito mararamdaman at makikita. Nagulat siya nang marinig niya ang matandang boses ngunit may kapangyarihan. "Come in front!" utos ng professor. Natigilan siya ng ilang segundo. "I said... come in front, Mr. Nixon Robles! You owe us an explanation for your habitual tardiness." Narinig niyang nagtawanan ang mga blockmates niya nang nakita nilang pumitlag siya. Napikon siya kasi pati si Sandy na kaniyang kaibigan ay paimpit ding tumawa. "Sorry, Sir..." sabi ni Nixon nang nakalapit na siya sa propesor. "It's not enough!" "O-our family doctor say it's... it's insomniac, Sir." "Do you think I'll believe you?" "You should, Sir.'' Tumawa si Prof. Dimasalang. Nadala ang klase niya kaya nagkaroon ng malakas na tawanan sa classroom. Lalong napika si Nixon. Gusto niyang manapak ng propesor. "Shut up!" sigaw ni Nixon sa mga kaklase. Gusto niya talagang sigawan ang maestro. Sa mga kaklase na lamang niya iyon ibinunton. Nanahimik naman ang klase. "Well... if it is your reason... then, give me the contact number of your doctor." "I can't!" mabilis niyang tugon. "Why? I just wanna know..." "What if I..." "No what ifs! Estudyante ka lang. You have to follow. And if you can't follow, leave this institution! You're not belong here!" Nanginginig na ang mga kamao ni Nixon. Hindi niya na talaga kayang tanggapin ang mga salitang iyon ng kaniyang propesor. Madalas siyang pag-initan ng matanda, pero iyon na yata ang pinakamatindi para sa kaniya. Kaya bago pa siya makagawa ng hindi niya magugustuhan nito, nag-walk out siya. Nagliliyab ang kaniyang ulo. Sa restroom niya natagpuan ang sarili. Hindi niya alam kung paano nadurog ang timba doon. "Bakit nabasag 'to?'' Narinig niya ang janitor. Nakita pa niya mula sa salamin na tiningnan siya nito. Hindi na lang siya kumibo. Naghilamos na lang siya kunwari. Paglabas niya sa restroom ay nakabungguan niya si Sandy. Napamura silang pareho. "Gago ka talaga! Nananadya ka ba?" Agad na nakakawit sa kuwelo ang kamay ni Nixon at nakaamba sa mukha ng kaibigan, na bigla namang tinakasan ng dugo. "H-hindi! Hindi, 'tol" sagot niya. Sa taas nitong 4'9" ay bigla itong umangat hanggang anim na pulgada. "Fuck off!" pahagis na binitiwan siya ni Nixon. "Para 'yan sa pagtawa mo kanina. Kulang pa 'yan, loser." "Sorry na. 'Di ko naman sinasadya, e." "Lumayo ka sa harapan ko baka 'di kita matantiya!" sigaw pa niya kay Sandy bago tuluyang lumayo. ---- Nagulantang si Nixon. "What's your question, Madam?" Nagtawanan ang buong klase, maliban sa kaniya at ng propesora. Bago pa siya makapagsalita ng hindi maganda, nag-excuse siya, bitbit ang notebook. Naririnig pa niya ang mga masasakit na salita ng professor kahit nakalayo na siya. Pakiramdam niya, pinagkakaisahan siya ngayong araw. Kaya, nagdesisyon siyang umuwi na lang. Pinaharurot niya ang kaniyang sasakyan. Gusto na lang niyang matulog para makalimot. Gusto sana niyang makauwi nang mabilisan. Muntik na siyang makabangga ng motorsiklo nang bigla siyang huminto sa red light. Mabuti, walang pulis.

Time Will Come

Time will come

Truth will be revealed

Real feelings will be told

You and I will bade goodbye

And forget the understanding

That lies between.

Time will come

Someone who will love you much

Will soon cross your path.

Time will come

Someone who loved me much

Will soon cross my path.

Time will come

We will see each other

In another's arms.

Ang Aking Journal -- Setyembre, 2015

Setyembre 1, 2015

Matunog ang ubo ni Zillion. Mabigat din ang loob ko na iwanan siya sa teacher niya kaya lang kailangan dahil ngayon ang laban ng collaborative publishing. Maiinitan siya sa labas dahil hindi kami makakapasok sa contest area.

Antagal matapos ng contest. Pero ayos lang dahil nagawa naman ng dalawang team nang maganda at maayos ang output. Natuwa si Mam Jann. Alam kong may laban ang dalawa naming diyaryo. Mas maganda ito kesa last year.

Alas-kuwatro na kami nakabalik sa Gotamco. Tulog siya. MAbuti nga’t ganun dahil nakapagpahinga siya sa pag-ubo. Binalitaan pa ako ni Mam Joann. Pinainom daw niya ng oregano. Nice!

Tumawag si Emily bandang alas-7:30. Medyo masaya na siya dahil may ginagawang aksiyon ang agency. Baka this month ay makabalik na siya sa Bahrain. Sana naman.

Chinat ko naman ang kaibigan niyang si Cecil para ibigay ang mga numbers niya. Magpapanggap daw na kapatid niya par mas maalarma sila.



Setyembre 2, 2015
Naawa ako kay Zillion dahil gusto niya sanang umabsent. Nagbilin na siya na sabihin ko sa teacher niya na hindi siya papasok dahil hinihingal siya. Mabuti napilit kong pumasok. Andami ko kasing dapat ayusin sa school--- mga forms, paperworks, etc. Need ko ring magturo na.

Nang nahilamusan ko siya, lumakas nang kaunti. Kinarga ko na lang siya papuntang school.

Naharap ko ang klase ko. Naturuan ko sila ng multiplication of fractions. Tapos, na-meet ko ang mga journalism trainees na ilalaban bukas dahil pinatawag ako ng princpal at nina Mam Joan R. I gave a short talk. Nagtrain din ako kina Veronica at Jessica. Then, bago mag-uwian, nakagawa ako ng bulletin board para sa Teachers' Month. Nagpatulong ako sa isang estudyante.

Okay na si Zillion. Hindi ko na narinig umubo. Hindi na rin masyadong humihingal. Active na uli. Mabisa ang gamot na nabili ko. Thanks, God!



Setyembre 3, 2015
Maliksi na uli si Zillion. Gayunpaman, tuloy pa rin ang pag-inom niya ng gamot. Pero, kampante na ako na iwan siya sa teacher niya.

Bago mag-alas-otso ng umaga ay nasa PZES para sa individual category contests ng Pasay City Young Writers' Conference and Contests. Sina Veronica at Jessica naman ngayon ang lalaban. Malakas ang confidence ko na magagawa nilang manalo. Hindi man sila manalo. okay lang. Ang mahalaga, nabigyan ko sila ng chance para makasali sa journalism contest.

Nakakuwentuhan ko si Mam Fatima. Mahaba ang naging usapan namin habang naghihintay sa mga bata.

Nabulungan naman ako ni Mam Normina na panalo kami sa collab. Ayaw niya lang masyadong i-announce dahil confidential. Salamat sa Diyos dahil muli naming napatunayan na karapat-dapat kami at sulit ang gastos ng West Ditrict sa mga trainings namin.. Sa kabila ng mga naging problema at isyu sa grupo namin, nagawa naming umangat. I know, champion kami sa Filipino. Mahusay din ang pagkakagawa sa English kaya pwede rin kaming makapasok.

Bago mag-alas-dos ay nasa school na kami. Pagod na pagod ako pero masaya. May matatanggap kasi akong award bukas.



Setyembre 4, 2015
Halos ma-late na kami ni Zillion kanina. Pero, ayos lang. Naabutan ko naman ang mga bata sa pilahan.

Nagturo ako ng English sa unang period, instead na Math. Tapos, nagpasulat ako sa Sulating Pangwakas. Patay-oras ang ginawa ko dahil aalis kami bandang ala-1 ng hapon para sa PCYWCC awarding sa PZES.

Nagkaproblema pa ang pupil ko na si John Gil dahil pinagbantaan ng dalawang Grade 4 pupils na papatayin. Inayos ko muna. Inis na inis ako sa ugali nung dalawa. Mga buwisit kong umasta! Akala nila ay biro lang ang pumatay.

Ewan ko kung over-acting ako kanina pero ang gusto ko lang naman ay maayos ang aaway nila. Na-trauma kasi si JC. Natatakot umuwi mag-isa kaya nagpatext sa kanyang ama para sunduin siya sa uwian.

Bago kami nakaalis, naayos na. Ang bilis! Parang ako pa ang ama ni JC. Pinatawad niya lang agad ang dalawang nambanta sa anak niya. Wala akong nagawa kundi patawarin din sila.

Antagal ding nagsimula ng awarding. dalawang oras yata kaming naghintay. Pero, sulit naman ang paghihintay dahil wagi ako kay Jessica. Second siya sa Science Reporting. Panalo rin si Marian na tinulungan ko. Ang suwerte ni Ms. Kris. Kaya lang sayang, di sila nakapunta.

Nabigo naman kaming makuha ang championship sa Collaborative Publishing. Nanalo lang kami sa Filipino ng Best in Sports Page at sa English ng Best in Feature Page at Editorial Page. Sa tingin ko, nasabotahe ang resulta. Gayunpaman, okay lang. Thankful na rin ako dahil makakarating pa rin ako sa regional level at may chance para sa national level sa Koronadal City.

Bigo man ako kay Veronica, ayos lang din. May next year pa naman.

Alas-siyete na kami nakauwi. Sobrang pagod pero sobra-sobra ang saya ko. Napatunayan ko na naman ang worth ko sa journalism. Sana magbago na ang mababang pagtingin nila sa akin.



Setyembre 5, 2015
Alas-otso ng umaga, nakaalis na kami sa boarding house. Patungo na kami sa Antipolo para bisitahin si Mama. Siyempre, hindi ko kinaligtaan ang paggrogroseri. Halos isang buean rin akong di nakadalaw kaya slam kong marami siyang pangangailangan. Hindi nga ako nagkamali pagdating namin bandang alas-onse. Tuwang-tuwa at nagpasalamat siya sa pagdating namin. Aniya pa, talo ko raw ang mga babaeng manugang niya. Alam na alam ko ang mga pangangailangan niya. Natuwa rin ako sa appreciation niya. Pasasalamat na rin iyon sa mga blessings na natatanggap ko.

Setyembre 6, 2015

Pagkatapos kong mag-almusal, nagsulat lang ako ng mga sanaysay. Akala nga ni Mama ay may sakit ako. Inabutan nga ako ni Flor na nakahiga lang. Kaya, maya-maya ay bumangon na ako para mananghalian naman.

Alas-dose, bumiyahe na kami ni Zillion pabalik sa Pasay. Kailangan makabalik kami doon dahil mag-grogrocery pa ako at maghahanda ng lesson para bukas.

Alas-dos y medya na kami nakarating ni Zillion sa boarding house. Umidlip kami. Paggising ko, isinend (send) ko na kay Sir Erwin ang file ng Chapter 1 to 3 ng study niya.  Natuwa at nagpasalamat siya. 



Setyembre 7, 2015
Simula na ang pagpo-focus ko sa aking pagtuturo. Medyo naninbago ako ng kaunti pero nagawa ko namang maging clear ang discussion. Mayroon lang talagang estudyanteng sadyang mahirap makaunawa.

Nagturo ako sa mga babae ng doxology. No effort kasi pinanuod ko na lang sa kanila ang video ng We Are All God's Children, habang may training kami ni Jessica.

Pagod na pagod ako maghapon. Ni-rush ko pa ang TQC schedule at ang LMS namin. Mabuti naipasa namin bago mag-uwian. Walang pahinga. Hindi man lang ako nakaidlip dahil kailangan ko pang magbanlaw ng mga binabad na damit kagabi. Tapos, nag-prepare pa ng lesson. Okay lang. Teacher e. Pati sa bahay, dala-dala ang mga gawain sa paaralan.



Setyembre 8, 2015
Sit-down Strike sana ngayon ng mga guro, kaso hindi ko naman nagawa dahil kailangang magturo. Wala namang suporta from the office or from the collegues. nag-post na nga ako kagabi pa ng picture ng advertisement from  ACT. BAlewala. Nakaupo naman kami dahil may values lesson ang mga bata mula sa Bethany Baptist Church. Ilang minuto lang naman.

Na-highblood pa ako dahil wala na ngang assignment ang karamihan, mali-mali pa ang sagot nila sa board. Naasar ako sa kabobohan ng mga estudyante ngayon.

Maghapon nila akong ininis. Ang gugulo at ang iingay nila. Kaya, binalaan ko sila na maiiiwan ang mga walang gawa. May parusa pa ang mga maililista. Ang mga parusa ay magsusulat ng balita, tula, sanaysay at kuwento. Naku, andaming naiwan. Wala pang 1/4 lang ang nakauwi agad. Nakapag-practice na kami lahat-lahat ng doxology at nakagawa na ako ng dalawang tarpapel ay hindi pa rin kumikilos sina Kevin, Wranz, Keith, Jowie, Clint, Riley ay Kaymond. Sila ang mga suki sa katamaran at kadaldalan. Muntik na si Jefferson. May sundo na nga siya. May sundo na nga rin si Kevin. Alas-kuwatro y medya ko na sila pinakawalan. Bukas ay may continuation. Hindi ko na sila palalampasin.

Nakita ng nanay ni Wranz kung paano ko ginising si Zillion. Kinausap niya ako pagkatapos. Nag-PM pa siya. Humingi ng apology sa katamaran ng anak niya. Wala raw palang ballpen kaya di nagsulat. Di naman iyon ang problema. Dapat nagsabi sa akin.

Dahil sa nangyari, halos kinapos na ako ng oras. Wala akong naisulat na article ngayong araw. Nakipag-chat pa sa akin si Ms. Kris. Na-isyu na naman siya at si Marian. Kinagabihan. Nakipag-chat rin sa akin si Mam Loida. Tungkol din dun ang pinag-usapan namin. Naiinis ako sa mga ginagawa ng mga kasamahan namin.

Nainis din ako kay Mhel. Nag-comment ba naman sa picture na tinag ko kay Zillion. Hindi ko na nga siya in-accept, nagawa pang gumawa ng paraan para makautang uli sa akin. Wala na talagang hiya. Hindi niya pa nga nabayaran ang P1500 na nauna niyang inutang, mangungutang na naman. Ano naman kaya ang pakialam ko sa lending niya. Nasa abroad na nga siya, ako pa ang pinipeste. Hindi naman ako sa kanya nakalapit nung siya ang meron. Hindi niya yata maalala ang mga ginawa niya sa akin.

Minsan, hindi masamang maging maramot.

Setyembre 9, 2015
Hindi ko pinapasok ang mga estudyante kong walang diary. Andami nila. Wala pa yata sampu ang nakapasok agad. Ang iba, nagsulat muna bago nakapasok. Ang ilan naman, maghapong nasa labas. Pinauwi ko naman ang mga estudyante kong pasaway na sina Kevin, Keith, Jowie, Clint, Riley ay Kaymond. Hindi naman sila pinalabas ng gurad kaya nandun lang sila sa baba. Maya-maya, dumating na ang nanay ni Keith dahil nabalitaan na ng kapitbahay. Nag-usap kami. Natuwa ako sa napagkasunduan namin. Pagkatapos, ang nanay naman ni Jet ang dumating. Naasar ako. Ipapakausap ba naman sa akin ang lola. Walang kuwenta. Gusto pang ilipat ng ibang section. Ang sabi ko, "Sige po, kung tatanggapin siya doon." Bago naman mananghalian, ang lola naman ni Riley ang dumating. Paluin ko raw ang apo niya. Sabi ko ay hindi ako namamalo.

Inspired akong magturo kahit naging magulo ang klase ko dahil may nakaupo sa labas ng classroom ko. Nakuha ko na ang tamang disiplina sa kanila. Sana ay ma-maintain ko.

Maaga kaming nakauwi ni Zillion kahit nagpractice ako ng doxology sa mga pupils ko at nag-train ako kay Jessica ng science reporting.



Setyembre 10, 2015
Dumating ang nanay nina Clint at Kaymond. isa-isa ko silang kinausap. Nagkasundo kaming magtutulungan para sa mga bata. Sinabi kong hindi muna sila makakatanggap ng grades. Nakausap ko na rin ang lola ni Jet. Nagkasundo rin kami. Pero, wala pa rin namang pagbabago ang apo niya.

Nainis din ako dahil mas lalo yatang dumami ang walang assignment. Halos kalahati ng klase ko ay nasa labas. Antagal nila bago nakapasok. NAiwan pa ang mga lalaking pasaway.

Ala-una, nag-meeting kaming GPTA Officers. Isa sa mga agenda ay ang oath-taking namin bukas sa Cuneta Astrodome. Hindi ako masaya sa uniform namin. Ang iksi ng manggas. Nakikita ang payat kong braso. Hmp!

After ng meeting, sumabay ako kina Donya, Mumu at Intruder sa hideout. Sumabay rin sa amin si Don Facade. Kaya lang hindi nakarating sina Plus One at Papang dahil sa biglang pagbuhos ng malakas na ulan. Okay lang naman.

Alas-otso na yata kami nakauwi.



Setyembre 11, 2015
May lagnat si Zillion kaninang madaling-araw. Ang init niya. Pero paggising niya, normal na ang temperature niya. Ayaw niya nga lang pumasok. Hindi naman ako pwedeng umabsent dahil may affair ako as borad of director ng GPTA.

Pinainom ko siya ng gamot sa ubo bago kami umalis. Okay naman na siya kaya di ko na siya pinainom ng Tempra.

Inihabilin ko siya kay Mam Leah since, kasama ko si Mam Joann, an teacher ni Ion, sa Cuneta Astrodome.

Excited ako sa oathtaking pero parang niloko lang kami ng mga politiko. Inimbitahan kami para sa kanilang political campaign. Halos nagsalita lahat ang mga tatakbong konsehal at vice-mayor, na kung saan mayor lang at congresswoman lang ang in-expect ko. Parang mali yata kami ng napuntahan. Nagutuman pa kami. May packed lunch naman, pero di malasa ang pagkain. Nakadalawa tuloy ako sa sobrang gutom. May naipasalubong pa ako kay Mam Leah.

Nakatulog si Zillion nang puntahan ko sa Kinder room kaya nakampante ako although may lagnat daw sabi ni Mam Leah. Pinauwi ko muna ang mga bata bago ko siya nabalikan. Doon na ako nag-train kay Jessica.

Ayos talaga si Mam Joann. Binilhan niya ng Tempra ang anak ko. Tiningnan niya pa ang temperature. Umuwi na lang kami kaagad since natapos naman ni Jessica ang article niya.

Masama talaga ang pakiramdam ni Ion kaya nakatulog siya after naming gawin ang assignment niya. Hindi na naman siya nakapaghapunan.



Setyembre 12, 2015
Nag-worry ako sa lagnat ni Zillion nang madaling-araw. Sobrang init. Nag-pray na lang ako dahil wala akong magawa. Nakatulong din kahit paano ang pagpunas ko sa kanya ng bimpo. Okay lang kahit napuyat ako. Ayaw niya ngang pumasok. Handa na rin sana akong di pumasok kaya lang napilit ko siyang sumama sa akin. Ayaw niya lang talagang magklase. Kaya, sa classroom ko lang siya. Nakatulog siya nag mahaba-haba doon. Nakakain rin ng lunch.

Natuloy ang TQC namin. Nag-discuss na kami noong umaga pa lang. At nung pinatawag namin si Mam Lolit, nagpicture-taking na lang kami.

Nagbayad muna ako ng bill sa SM at nag-grocery sa SW bago kami umuwi ni Ion. Mas sumama yata ang ubo niya. Nag-worry na naman ako. Nagsuka siya ng plema. Nilagnat uli. Tapos, hindi na naman kumain.

Andami kong problema...

Si Emily pa. Tinawagan ako ng katrabaho niya dati sa Saudi. Ikinukulong na raw si Emily ng amo niya. Kinuha na rin ang pera niya. Diyos ko! Ano na ba ang nangyayari sa kanya?!

Nang nagkakape na ako, tinext ko ang agency. Humingi ako nang tulong. Tumawag naman sila after thirty minutes. Aaksyunan daw nila. Nagtext uli bandang gabi. Nakatawag na raw siya sa agency ng Bahrain. Ipinababalik na nila si Emily. Sana nga.

Setyembre 13, 2015
Nilagnat na naman si Zillion sa madaling-araw hanggang alas-dose. Nang nawala, naglaro na siya.

Nagpaload ako para matawagan si Emily at ang amo niya. Di ko naman nakontak ang alin man sa numerong binigay niya. Tinext ko na lang ang roaming niya. Maya-maya, tumawag na siya. Natuwa ako sa magandang balita niya. Nakabalik na siya sa Bahrain. Thanks God! Nabawasan ang pag-alala ko.

Nakatulog kami ni Ion hanggang quarter to six. Medyo masama na naman ang pakirandam niya pero nawala naman after thirty minutes. Mabuti uminom siya ng milk. Patuloy pa rin ang pagpapainom ko sa kanya ng mucolytic syrup. Matunog pa rin kasi ang ubo niya.

Setyembre 14, 2015
Okay na si Zillion. Napaliguan ko na siya. Pero nakita ko ang pamamayat niya. Matamlay pa rin siya konti.

Nalimutan ko mang maghanda ng visual aid sa Math, nagturo pa rin ako. Hindi lang nakipagpalitan si Mam Rose kaya may back log na naman ako. Bukas pa naman ako oobserbahan. Baka di ko na mahabol ang lesson ko sa Section Mercury.

Hapon. Pagkatapos kung ma-train si Jessica, umuwi na kami ni Zillion. May lagnat na naman siya. Siguro nalamigan lang siya sa aircon. Pinatulog siya ni Teacher Joann. Paggising, umiiyak na siya. Mainit. Nawala rin naman nang mapainom ko ng Tempra.

Nahihirapan na ako sa pauulit-ulit niyang pagkakasakit. Bukod sa magastos, abala pa.



Setyembre 15, 2015
Bumabawi si Zillion sa tulog.Ayaw niya pang gumising at pumasok. Hindi naman pwede kasi oobserbahan ako ngayong araw ni Mam Lolit. Tapos, magbibigayan pa ng grades sa adviser.

Napagalitan ko nga siya dahil ang bagal pang kumilos.

Hindi naman ako masyadong natuwa nang hindi na ako in-observe ni Mam De Paz. Handang-handa ako sa observation. Kaya lang ayaw na niyang pumunta sa akin dahil masakit daw ang mga tuhod niya. Okay.

Gayunpaman, nagturo pa rin ako ng maayos sa klase ko gaya nang dapat kong ginawa kung naroon siya.



Setyembre 16, 2015
Hindi ko na pinapasok si Zillion, though kasama ko siya sa pagpasok ko. Wala kasi si Teacher Joann. Nasa District Palaro siya. Okay naman siya. Andami pa rin niyang fans. Kaya lang, nahihiya ako kapg umuubo na siya. At halata na rin ang pagpayat niya. Sana bumalik na ang dati niyang katawan.

Nagturo ako ng masigasig. Agad nilang na-gets ang lesson ko. Siguro dahil madali lang ang 'Renaming decimal to fraction'. Isa ring dahilan, marahil ay ang pagiging inspired ko. Pag masaya kang nagturo, mga mag-aaral ay talagang matututo.

Setyembre 17, 2015
Hindi ko uli pinapasok si Zillion dahil nasa District Palaro pa rin ang teacher niya. Natuwa naman ang mga estudyante ko sa magkaternong suot namin. Naging pansinin kami. Pareho kasi kaming naka-red checkered long sleeves polo.

Pagkatapos ng investiture ng girl scouts ay nag-hideout kami. Naroon sina Donya Ineng, Mumu, Intruder, Plus One at Papang. Andami kong natutunan at napag-alaman. Grabe! Hindi pala ako updated sa mga issue. Dati, wala akong pakialam. Ngayon pala ay kailangan kong makialam.

Nag-tantrum si Zillion mula pa sa hideout dahil ginising ko lang para makauwi na kami. Past 9:30 na kami nakauwi sa boarding house.



Setyembre 18, 2015
Ayaw na namang pumasok ni Zillion sa klase niya. Nawili na sa klase ko. Masaya kasi siya doon. Kung pwede lang sana. Kaso, may test sila ngayong araw.

Wala pa ring palitan ang Grade V teachers. Bukod kasi sa hindi kami kompleto dahil wala si Sir Rey, noong Lunes pa, busy rin si Mam Dang sa paghahanda para sa Girls' PlayDay. Paos pa si Mam Rose. Okay lang. Napokusan ko tuloy ang mga estudyante ko. Nakapag-award pa nga ako sa anim sa kanila ng "Good Behavior Award'' at "Achievement Award".

Tumanggi ako na magging facilitator sa Playday. Nanguha na lang ako ng mga larawan sa mga present at former V-Mars pupils ko. Nakakapagod din. Alas-kuwatro na kami nakauwi ni Zillion.



Setyembre 19, 2015
Sa school na kami nag-almusal ni Zillion. May general assembly kasi ng mga teachers at parents. Bigayan na rin ng report card.

Naging successful rin ito. Wala nga lang kalahati ang mga dumalo. Marami ring guro ang di dumatng. Sa Grade V nga, ako lang ang present. Wala namang problema. Basta ako, nakapag-issue ako sa mga magulang ng card. Nakapag-talk rin ako kahit paano. Nagmamadali na kasi ang iba.

Nag-meeting pa kaming mga GPTA officers tungkol sa nalalapit na World Teachers' Day sa October 5, 2015. Pasado-alas-dose na kami natapos. Nag-tantrum na si Zillion dahil masakit ang ulo.

Sa sobrang pagod namin, nakaidlip kami after lunch. Nakabawi na rin kami sa ilang araw na pagod at puyat.

Setyembre 20, 2015

Alas-nuwebe pa lang ay nasa Harrison Plaza na kami ni Zillion. Nagbayad ako ng RCBC bill at  namili. Nag-grocery rin kami pagkatapos naming mag-lunch. Bonding naming dalawa.

Sobrang init maghapon. Hindi ako nakatulog nang husto. Gayunpaman, marami naman akong natapos at nagawa—both household chores and articles. Naihanda ko na rin ang lesson at material ko para bukas. 



Setyembre 21, 2015
Napalo at nakurot ko nang husto si Zillion dahil pasaway sa paggising at pagkilos nang mabilis. Halos ayaw niyang tumalima. Nakakainis! Ayoko pa naman na nali-late ako kapag Lunes. Mabuti na lang, hindi naman kami masyadong nahuli sa flag ceremony.

Wala na namang kaayusan ang schedule at palitan. Umalis ang MT naming kasama. May seminar daw sila for three days. Ayos lang naman. Nagturo pa rin naman kami at nagpalitan. 

Nagdala ng pizza at softdrink ang nanay ni Jessica. Blowout niya sa pagkapanalo ng anak niya sa science reporting. Ayos! Nakalibre ng meryenda.

Dumating na si Epr. Sana magtagal naman namin siyang makasama.



Setyembre 22, 2015
Nagpa-summative test ako sa Math. Inspired din akong magturo ng Hekasi at English.

Ngayong araw ay may pasaway lang na estudyante na inuwi ang kapatid na masakit ang ngipin. Nadawit pa ang kasamahan ko sa GPTA dahil sinamahan silang umuwi. Nagalit ako dahil pinayagan silang lumabas ng school na hindi ko alam. mas nainis ako sa guro ng Grdae 3 na nag-utos pa sa estudyante ko. Although, kapatid niya iyon, hindi niya dapat inobliga dahil may sarili rin siyang disposisyon.

Sana malaman niya na nainis ako sa aksyon niya kahit pa buntis siya. Sana, bilang guro, alam niya ang tama at mali. Labas kami sa problema niya. Natural lang na mag-alala ang estudyante ko sa kapatid niya, pero mali na siya pa ang gumawa ng paraan. Siya dapat ang umasikaso, hindi ang estudyante ko.

Nawala naman ang inis ko pagkalipas ng ilang minuto. Ayaw ko na lang na maulit ang lahat. Nakausap ko na rin ang nanay ni Kiana. Bukas, sana makarating ang magulang ni Jomelbert. Sumama rin kasi siya sa paghatid. Hindi dapat.

Nagbayad ako sa bahay ngayong araw. Four thousand. Tapos, binigyan ko rin si Mam Joann ng 2k para sa tutorial kay Ion at P500 si Mam Leah para sa pagpapakain niya sa anak ko. Natuwa sila. Ako rin ay nagpapasalamat sa pagmamalasakit nila kay Zillion.



Setyembre 23, 2015
Hindi kami nagpalitan dahil prinorate (prorate) ni Mam Sibonga ang iilang pupils niya. Nasa akin ang wala pang sampung estudyanteng lalaki. Naiinis ako pag may ibang seksiyon sa klase ko dahil parang may espiya. Hindi talaga ako mapakali. Gusto ko, advisory class ko lang ang nasa classroom ko. Gayunpaman, wala akong nagawa o magagawa. Nagturo pa rin ako nang nagturo. 

Bukas, sana maayos na ang schedule namin. 

Setyembre 24, 2015
Inspired akong magturo. Panay ang patawa ko. Enjoy na enjoy naman ang tatlong section na tinuruan ko. Nakakatulong talaga ang smile kasi mas natututo sila.

Nakipagbonding din ako kay Mam Rose after lunch. We had a nice though short conversation. Kailangan ko na kasing magturo sa advisory class ko.

After class, hinintay ko si Zillion na magising. Napatulog kasi siya ni Mam Joann. Alas-kuwatro na yata nang nakauwi kami.

Buong akala ko ay okay na ang slacks na hiniram ko kay Teacher Joann. Malaki pala kay Ion. Kaya dali-dali ko itong pina-repair. Grabe! Two hundred twenty pesos ang bayad ko sa pagpaliit at pagpa-zipper. Sana bumili na lang pala ako. Baka magalit pa ang hiniraman ko.

Habang nagpaplansta ako, pakiramdam ko ay tratrangkasuhin ako. Ang sakit ng katawan ko. Mabuti na lang pinagpawisan ako pagkatapos. Nakatulong ang paracetamol. Mag-eenjoy pa rin ako bukas sa biyahe.

Setyembre 25, 2015
Pasado alas-sais ng umaga ay umalis na kami ni Ion sa boarding house. Kami ang pinakaunang dumating sa school. Antagal nilang dumating. Mabuti nakapag-almusal na kami. Alas-siyete y medya na kami nakaalis sa Gotamco.

Ang saya ng biyahe namin. Tapos, ang sarap pa ng lunch na inihanda sa amin ng pamilya ni Mam Anne.

Pasado ala-una y medya, bumiyahe naman kami papuntang La Union. Nakarating kami doon bandang alas-kuwatro. Kumain muna kami bago pumunta sa ilog. Ang ganda ng ilog. Andaming bato. Kumuha nga ako ng dalawa. Souvenir.

After dinner, nag-check in kami sa isang pinakamalapit na inn. Gusto kasi namin ang mas komportable kami. Maingay sa venue ng kasalan kaya baka di kami makatulog.

Setyembre 26, 2015
Sobrang lamig sa hotel na tinuluyan namin. Hindi yata ako nakatulog nang mabuti. Inubo pa ako. Pero, okay lang, masaya pa rin naman. Panay ang kainan namin. 

Ang saya sa kasalan. Si Zillion naman ay naging very good. Lumakad siya. Kaya lang, panay ang ngawa ng kapartner niyang flower girl. Ang pangit tuloy nila sa picture. 

Unforgetable ang araw na iyon. Kahit, pagod kaming lahat, punong-puno ng mga ngiti ang aming mga labi. Andami naming captured moments. Sila pala kasi sila ang kasama sa entourage. Photographer lang nila ako.

Alas-sais ay umalis na kami sa Anduyan. Naiba ang plano. Hindi na kami magsa-side trip. Okay lang.

Alas-onse y medya na kami dumating ni Ion sa boarding house. Safe and sound. Thanks God!

Setyembre 27, 2015

Kagabi, plano ko na talagang dumalo sa Gabay Guro Teachers’ Fest sa MOA Arena. Kapag may nagyaya sa akin, pupunta talaga ako. Kaya nang nag-chat si Sir Randy, tinanong ko siya kung di siya pupunta doon. Sa Manila Zoo talaga ang gusto niyang puntahan, kasama ng pamangkin niya. Gusto naman niya kaya, sumang-ayon siya na MOA kami pumunta.

Past nine ay umalis na kami boarding house. Very late na kami sa pilahan dahil nag-almusal pa kami. Alas-diyes y medya naman sila dumating. Kasama ni Sir Randy ang pamangkin at kapatid niya.

Siguro ay kalahating oras kaming pumila. Until, nagdesisyon siyang  umalis na lang dahil wala na raw ticket para sa mga walk in. Nalungkot kami. Sayang ang chance naming manalo ng house and lot at iba pang prizes.

Dumiretso na lang kami sa Manila Zoo. Tuwang-tuwa naman ang dalawang bata. Naging magkasundo sila.

Past 3 na kami naghiwa-hiwalay. Nakakapagod pero masaya. 



Setyembre 28, 2015
Balik-eskuwela pagkatapos ng saya. Nalungkot at nainis ako sa dami ng pupils ko na hindi gumawa ng mga assignments. Hindi agad sila nakapasok sa classroom. Nakita pa ng mga parents ang katamaran ng mga anak nila. Hindi rin tuloy ako nakapagturo sa kanila. Mabuti nga't hindi na rin nakipagpalitan si Mam Rose. Makati rin kasi ang lalamunan ko. Nang magtuturo na ako sa Section Earth, hindi na ako nagpumilit magsalita, lalo't pasaway na naman sila. Nag-iba na ang boses ko. Masakit kapag pinipilit kong magsalita. Naging tahimik na lang akong maghapon. Nag-writing lesson na lang kami, since gusto iyon ng mga bata.

After class, nagpameeting si Archie tungkol sa disaster preparedness. Pagkatapos niya, si Mam Deliarte naman. Alas-4 pasado na kami nakauwi.

Setyembre 29, 2015
Malala na ang lagay ng lalamunan ko. Hindi na ako makapagsalita nang malakas pero sinikap kong magturo. Wala akong sinayang na oras at schedule. Lahat ng klase ko ay pinasukan ko. Mas naging effective pa nga yata ako. Hehe

Dumating ang dalawang male parents. Hindi sila nakaasta sa akin. Tameme. Pasaway kasi ang mga anak nila. Una ko pang nakausap ang nanay ni Keith. Natutuwa raw siya at natatakot sa akin ang anak niya. Mas maganda raw ang style ko dahil natututo ang bata.

Si Jet na lang talaga ang malaki kong problema. Hindi ko na alam kong paano ko pa siya makakaya. Ang katamaran at kabagalan niya ang hadlang sa kanyang pagkatututo.



Setyembre 30, 2015
Nagturo pa rin ako kahit paos ako. Sa advisory class ko, naging maayos ang discussion ko. Sa Section Mercury, ganun din. Medyo, nawala lang ang interes ng iba kaya sinimulan ko silang pagawain ng self-computation nila ng kanilang grade sa Math sa second grading. Sa Section Earth, naging joker ako. Ayoko na kasing ma-stress pa ako. Tanggap ko na, na wala silang interes sa edukasyon. Maalala man lang nila ang mga patawa ko. Para akong si Mr. Ben.

nasa labas sina Kaymond, Jet at Clint maghapon. Pasaway pa rin. Natutuwa pang naroon sila. Ayaw pa nilang tapusin agad ang mga gawain. Hindi nila alam, mas natutuwa ako dahil wala sila sa loob. Mas magandang agturo pag wala sila.

Binisita ako ng nanay ni Jowie. Naunawaan ko na siya ngayon. hapon, bago mag-uwian, ihiharap naman niya ang kanyang anak sa akin. Bibigyan ko siya ng isa pang pagkakataon. Mabait naman sila kaya ayos lang.

Nagkaroon ng meeting ang mga magulang ng Kinder, Grade 1 at Grade 2 para sa ''Oral Health Project'' ng DepEd at Colgate-Palmolive. Pumirma ako sa kasunduan na aalagaan nila ang ngipin ng anak ko sa loob ng tatlong taon.

Ang sakit ng katawan ko nang umuwi ako. Para akong tratrangkasuhin.