Diyalogo: Bayani

Drew: Kumusta na ang mama mo sa Dubai? Iya: Mabuti naman daw siya. Ayaw siyang pauwiin ng mga amo niya. Drew: Bakit? Iya: Kailangan daw kasi nila si Mama. Mababait naman ang mag-asawang amo niya. Iniisip din nila ang kaligtasan ng aking ina. Drew: Mabuti kung ganoon nga. At least, ligtas siya sa pandemya. Iya: Oo nga. Saka naiisip niya rin ang kabuhayan namin kung uuwi siya rito sa Pilipinas, na pinahihirapan din ng CoViD-19. Drew: Matatalinong desisyon iyan! Iya: Sabi nga niya, wala raw siyang katatakutang pandemya, maibigay lamang niya ang aming mga pangangailangan. E, ang mommy mo, kumusta naman sa UK? Drew: Naku! Napadelikado ng kalagayan niya roon bilang medical frontliner. Iya: E, paano iyan? Drew: Tuloy pa rin siya. Iyon daw kasi ang sinumpaan niyang tungkulin. Katulad ng karamihang nars at doktor, matapang siya sa anomang posibleng mangyari. Naging madasalin kaming mag-anak dahil dito. Iya: Tama! Ganyan din kami. Pananalig sa makapangyarihang Diyos na lamang ang ating sandata sa panahon ngayon. Drew: At lagi nating panatilihing malulusog ang ating katawan. Iya: Oo. Sabi nga, nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa. Mag-iingat tayo palagi. Drew: Tama ka! Pero, parehong kahanga-hangaa ang mga trabaho ang ating mga magulang. Iya: Totoo iyan. Bayani ang turing ko sa mga overseas Filipino workers. Drew: Ang susuwerte rin nila kasi may anak silang mababait. Nagtawanan ang magkaklase.