Indarapatra at Sulayman

Indarapatra at Sulayman

Noong unang panahon, ang malaking pulo ng Mindanao ay halos nakalutang sa katubigan, at wala halos makikitang kapatagan. Umaabot hanggang sa mabababang bahagi ng lupa ang dagat, kaya tanging ang kabundukan lamang ang natatanaw. Maraming taong naninirahan at namumuhay ng payapa at sagana sa mga kabundukan, ngunit bigla silang binulabog ng apat na nakakatakot na halimaw. Nilapa at nilamon ng mga ito ang bawat taong mahuhuli o madadaklot. Nasira rin ang mga kabundukan at kagubatan.

 

Winasak ni Kurita—ang nakikilabot at dambuhalang halimaw na maraming paa-- ang mga kabahayan. Takot na takot ang mga tao na lumabas at mangisda sapagkat naninirahan ito sa lupa at bahagi ng dagat, subalit mas gusto nitong manirahan sa bundok, kung saan ay may mga rattan.

 

Winasak din ni Tarabusaw-- isang pangit na nilalang na may anyong tao—ang mga lupain, at nilamon ang mga tao. Takot na takot ang mga tao na pumunta at umakyat sa Bundok Matutun sapagkat doon naninirahan ang halimaw na ito.

 

Wala namang nakaliligtas kay Pah-- isang dambuhalang ibon, na kayang takpan ang araw kapag lumipad ito, na nagdudulot ng kadiliman sa lupa. Naninirahan at nangigitlog ito sa Bundok Bita, subalit walang makalapit dito, dahil, bukod sa kasinglaki ng isang bahay ang itlog nito, tinutuka at kinakain nito ang sinomang makita. Ang tanging kaligtasan ng mga tao ay ang pagtatago sa mga yungib.

 

Nangwasak at naghasik ng lagim din si Malanog-- isa ring nakakikilabot na ibong may pitong ulo, na kayang tumingin sa lahat ng direksiyon nang sabay-sabay. Mula sa Bundok Gurayn, tanaw na tanaw nito ang Bundok Gurayn, kaya madali nitong atakehin ang mga tao.

Nagdulot din ng pangamba sa malalayong lupain ang tungkol sa pangangambala ng apat na halimaw.  Nabalitaan nila ang matinding kamatayan ng mga tao at pagkawasak ng kapaligiran. Abot-langit ang kalungkutan ng lahat ng bansa dahil sa sinapit ng Mindanao.

 

Samantala sa malayong lupain, kung saan sumusikat ang ginintuang araw, namumuhay nang payapa at masagana ang isang napakalaking lungsod. Pinaghaharian iyon ni Haring Indarapatra.

 

Isang araw, ipinatawag ni Haring Indarapatra ang kaniyang kapatid na si Sulayman. “Batid kong nabalitaan mo rin ang nangyari sa Mindanao. Nais kong tulungan natin silang magapi ang apat na halimaw, na nagpapasakit sa kanila.”

 

“Kahabag-habag ang sinasapit ng mga tao at kapaligiran sa Mindanao, mahal kong hari. Tinatanggap ko ang iyong hamon,” tugon ni Sulayman. “Sa lalong madaling panahon, tutungo ako roon upang ipaghiganti ko ang kanilang lupain.”

 

Bago umalis si Sulayman, binigyan ni siya ni Haring Indapatra ng singsing at espada.

 

“Gabayan ka nawa ng singsing at espadang ito sa iyong paglalakbay at pakikipaglaban sa mga halimaw,” sabi ng kapatid. “At mamaya, pag-alis mo, magtatanim ako ng munting puno sa tabi ng bintana sa aking silid upang malaman ko ang iyong kapalaran. Kung magtatagumpay ka, mananatiling buhay ang puno, pero kung matutuyo ito, ikalulungkot ko.”

 

“Magtitiwala ako sa proteksiyong ibibigay ng iyong mga handog, mahal kong kapatid,” tugon ni Sulayman, na walang bahid ng pangamba at pag-aalinlangan. “Asahan mong makalalaya ang mga taga-Mindanao.”

 

Noon din, nilisan ni Sulayman ang kaharian, sa pamamagitan ng paglipad sa hangin. Dumiretso siya sa bundok ng mga rattan.

 

“Kalunos-lunos ang sinapit ng bundok na ito. Wasak na wasak ang mga tahanan, at naglaho ang mga tao.

 

Walang ano-ano’y nayanig ang bundok, at narinig ni Sulayman ang atungal ni Kurita. Nang lumitaw si Kurita, wala itong sinayang na sandal. Agad itong sumunggab upang lapain siya, ngunit mabilis na inundayan niya ito ng espada, at napatay ang halimaw.

 

Muling naglakbay si Sulayman, pagkatapos magapi si Kurita. Inakyat niya ang Bundok Matutun, kung saan nakaharap niya si Tarabusaw. Kaagad silang naglaban at nagtagisan ng lakas at bilis. Inabot ng gabi ang pakikipaglaban niya sa halimaw, ngunit napatay niya ito nang ito’y napagod.

 

Kinaumagahan, tinahak ni Sulayman ang Bundok Bita. Nasa kapunuan na siya nang biglang dumilim ang paligid dahil sa paglipad pababa ni Pah. Agad siyang pumaimbulog upang tagain ang pakpak ng halimaw na ibon.

 

Matagumpay na nautas ni Sulayman ang pakpak ng ibon, kaya bumagsak iyon sa lupa, ngunit naging dahilan iyon upang madaganan siya niyon, at ikamatay.

 

Sa mga sandaling iyon, habang nakadungaw si Haring Indarapatra, napansin niya ang biglang pagkatuyo ng puno ng buhay ni Sulayman. “Mahal kong kapatid, bakit nagpagapi ka? Ipaghihiganti kita.” Tumangis siya nang malakas habang nakakuyom ang kaniyang mga kamao, saka mabilis na pumaimbulog.

 

Pagkatapos ng paghahanap habang lumilipad, namataan ni Haring Indarapatra ang mga buto nina Kurita at Tarabusaw. Kahit paano ay natuwa siya sapagkat batid niyang si Sulayman ang tumalo sa dalawang halimaw.  

 

Nang marating naman ni Haring Indarapatra ang Bundok Bita, natagpuan niya ang patay na ibon, at sa ilalim ng pakpak nito, ang mga buto ni Sulayman. Tahimik na lamang siyang napaluha, ngunit biglang lumiwanag ang kaniyang puso, nang makita niya ang maliit na banga ng tubig sa tabi ng mga buto. “O, mahabaging langit, salamat sa biyayang ito,” pagpupuri niya. Pagkatapos niyon, ibinuhos niya ang tubig  sa mga buto.

 

Muling nabuhay si Sulayman. “Mahal kong kapatid! Maraming salamat sa tulong mo!” Nagyakapan silang magkapatid, saka nagkuwentuhan tungkol sa mga nangyari. Nagplano rin sila para sa mga susunod na hakbangin.

 

Pinabalik ni Indarapatra si Sulayman sa kanilang kaharian, ngunit nagpatuloy siya sa paglalakbay.

 

“Anoman ang kahihitnan ng aking paglalakbay, inihahabilin ko sa iyo ang ating kaharian,” bilin ng hari sa kapatid.

 

“Mag-iingat ka,” sabi ni Sulayman bago lumipad pabalik.

 

Naglakbay si Indarapatra hanggang sa Bundok Gurayn. Doon, natagpuan niya ang halimaw na ibon, na may pitong ulo. Taglay nito ang kakayahang Makita siya saanman siya dumako, ngunit nakahihigit ang bilis niya at talas ng kaniyang espada. Naputol niya ang bawat ulo ng halimaw, kaya bumagsak ito.

 

Sa kabila ng tagumpay, nakaramdam ng kalungkutan si Indarapatra dahil wala siyang mamalas na buhay na tao. Gayunpaman, nag-ikot-ikot siya sa paligid, bakasakaling may matanaw siyang tao, na nakaligtas sa paghahari ng mga halimaw.

 

Pagkatapos ng mahaba-habang paglalakbay, natanaw niya sa kakahuyan ang isang magandang dalaga, ngunit naglaho ito sa butas sa lupa.

 

Dahil sa matinding pagod, nagpapahinga si Indarapatra sa ilalim ng puno. Pagmulat niya, nakakita siya ng palayok na may bigas at apoy. “Tamang-tama ito dahil sadyang kumakalam na ang aking sikmura.” Agad niyang isinaing ang bigas.

 

Bago iyon maluto, may matandang babaeng lumapit sa kaniya. “Ginoo, iilan na lamang ang nabubuhay sa lupaing ito, at nagtago sila sa isang yungib sa ilalim ng lupa.”

 

“Ligtas na ang lupaing ito. Nagapi na namin ng kapatid kong si Sulayman ang apat na halimaw,” masayang balita ni Indarapatra. Hiniling din niya sa matanda na samahan siya nito sa yungib upang makilala ang mga nakaligtas.

 

Sa yungib, kung saan naroon ang pinuno ng nayon at ang ilang nakaligtas, isinalaysay ni Indarapatra ang mga pangyayari. Pinasalamatan siya ng mga ito.

 

Ipinakilala sa kaniya ng pinuno ng nayon ang anak nitong babae.

 

“Magandang araw, binibini!” bati ni Indarapatra, saka nagpakilala. “Ikaw ang nakita ko kanina.”

 

Ngumiti at tumango lamang ang dalaga.

 

“Dahil sa iyong kabayanihan, nais kong maikasal kayo ng aking anak. Isinasalin ko na rin sa iyon ang paghahari sa lupaing ito sapagkat ako ay may katandaan na,” sabi nito. 

 

Malugod na tinanggap ni Indarapatra ang lahat, gayundin ng dalaga. At hindi lumipas ang isang araw, ikinasal siya sa dalaga. Lumabas na rin ang lahat ng nabubuhay na tao mula sa kani-kanilang pinagtataguang lungga, at bumalik sa mga tahanan.

 

Unti-unti, nanumbalik ang kapayapaan at kasaganaan sa lupain ng Mindanao. Umatras din ang dagat at muling lumitaw ang mabababang lupain, kaya nagkaroon ng malalawak na kapatagan upang mapagtamnan ng mga tao.