Liwanag ng Kabutihan

 

Liwanag ng Kabutihan

 

Isang gabi, nagbabasa si Marc sa may gilid ng kalsada. Nanggagaling ang liwanag sa solar lights sa poste roon. Ilang sandali ang lumipas, may humintong sasakyan sa tapat niya.

“Bata, ang sipag mo namang magbasa. Kahanga-hanga ka,” sabi ng drayber ng sasakyan.

“Salamat po, Kuya. Wala po kasi kaming kuryente sa bahay kaya madalas dito ako nagbabasa, nag-aaral, at gumagawa ng assignment,” paliwanag ni Marc.

“Bihira ang katulad mo.”

Nagpatuloy si Marc sa pagbabasa pagkatapos niyang ngitian ang lalaki. Hindi niya napansin ang pagbaba nito mula sa sasakyan.

“Dahil sa determinasyon mong makapag-aral kahit sa ganitong paraan, gusto kong mag-abot ng kaunting tulong para sa pag-aaral mo,” sabi nito, sabay abot sa lilibuhing pera.

Hindi agad iyon inabot ni Marc dahil sa pagtataka. “Pero~” Napakamot na lamang siya sa ulo, saka nagpasalamat.

“Puwede kang makabili ng solar lamp para sa bahay mo na gawin ang mga assignment mo.”

Biglang umaliwalas ang mukha ni Marc. “Tama po, Kuya! Maraming salamat po ulit!”

“O, sige na, tutuloy na ako. At kung ano pa ang kailangan mo sa eskuwelahan mo, puntahan mo na lang ako sa bahay ko.” Inabot ng lalaki ang isang tarheta.

Saglit na binasa iyon ni Marc. Naunawaan niya ang ibig sabihin niyon. Alam niyang calling card iyon dahil may mga phone numbers, email address, at home address. “Naku, malaking tulong na po itong binigay ninyo.”

“Maliit na bagay lang iyan kumpara sa inspirasyong naidudulot mo sa iba, gaya ko. Sobra akong humanga sa `yo kaya deserve mong tulungan.”

Maluha-luha si Marc habang nagpapaalam sa estranghero.

“Kyler Dequino. Siya si Kuya Kyler,” sabi niya nang mabasa iyon sa tarheta. “Ang bait niya.”

Kinabukasan, nagpabili si Marc ng solar lamp sa kaniyang ina. Kinagabihan, tuwang-tuwa siya, gayundin ang kaniyang mga kapatid dahil maliwanag na sa kanilang bahay. Hindi na niya kailangang pumunta sa may tabing kalsada para mag-aral doon.

“Nanay, gusto kong magpasalamat kay Kuya Kyler. Paano po ba sumulat ng liham pasasalamat?” tanong niya sa ina, isang umaga.

Natawa muna ang kaniyang ina. “Alam mo namang hindi ako marunong magbasa at magsulat, `di ba? Paturo ka na lang uli kay Marjorie.”

“Ay, tama! Sa kaniya na lang po uli ako magpapatulong sa pag-research.”

“Bakit hindi na lang ikaw? Gamitin mo ang natitirang pera sa computer shop.”

“Huwag na po. Sayang po. Hindi naman po ako magtatagal. Gusto ko lang makakuha ng ideya.”

Pagpunta ni Marc sa bahay ng kanilang kapitbahay na si Marjorie, abala ito sa mga gawaing-bahay. Gayunpaman, tinulungan pa rin siya nito.

“Salamat, Ate Marjorie, sa mga ito!” ani Marc habang hawak ang dalawang papel. “Pinag-print mo pa talaga ako kahit busy ka.”

“Sus! Maliit na bagay. Basta para sa pag-aaral mo, suportado kita.”

Nagpalitan sila ng matatamis na ngiti bago umuwi si Marc. Subalit naglaho ang ngiti sa kaniyang mga labi nang mabasa ang nilalaman ng dalawang papel.

“Balangkas at dayagram lang pala ito ng pagsulat ng liham pasasalamat,” sabi niya, sabay kamot sa ulo. “Walang halimbawa? Paano ako makakasulat?”

Dahil sa paulit-ulit na pagbasa ni Marc sa mga iyon, unti-unting lumilinaw sa kaniya ang gagawin. Kaya pagkalipas ng tigsasampung minutong pagbabasa sa bawat papel, sinisimulan na niya ang pagsusulat ng liham pasasalamat.

“Ang galing! Nakasulat na ako. Mahalaga pala ang balangkas at dayagram,” bulalas niya. Iwinagayway pa niya ang liham.

Bago inilagay ni Marc sa sobre ang liham, binasa niya muna iyon. 

 

 

                    Pebrero 10, 2026

 

Kuya Kyler,

         Magandang araw sa iyo!

        Kumusta ka na po?  Kung ako ang tatanungin mo, mabuti naman ang kalagayan ko.

       Sumulat ako para magpasalamat sa perang binigay mo sa akin. Gusto ko ring ibalita sa iyo na nakabili na ako ng solar lamp. Nagagamit ko na ito, at mas komportable na ang pag-aaral ko sa bahay. Hindi ko na kailangang pumunta sa tabing kalsada.

       Siyanga pala, may natitira pang sangkapat ng kabuuang halagang ibinigay mo. Ang kalahati nito ay plano kong ibili ng mga school supplies. At ang tatlong-ikalima sa natitirang kalahati ay ilalagay ko sa aking alkansiya. At ang dalawang-ikalima naman ay ipinambaon ko noong Lunes. Nabigyan ko rin ng tiglilimang biskwit ang mga kapatid ko.

      Huwag kang mag-alala, Kuya Kyler, iingatan ko ang solar lamp, at mag-aaral pa ako nang mabuti. At sana patuloy kang biyayaan ng Diyos dahil mabuti kang tao.

             Maraming salamat pong muli.

                                                                                                                                                                         Marc,

                Pagkatapos itinupi niya ang liham sa tatlong bahagi, kaya nang isuksok niya iyon sa sobre ay naging sangkatlo. Kasyang-kasya! Isinunod niya ang paglalagay ng mga address sa harapan ng sobre.

                “Ay, hala! Nasa kabilang kanto lang itong Langka Street,” sabi niya. “Ihahatid ko na lang doon para personal ko siyang mapasalamatan at mabalitaan.”

Gayon nga ang ginawa ni Marc. At madali niyang nahanap ang bahay ni Kyler dahil maraming beses na siyang napadaan doon. Subalit, pagdating doon, kasambahay lang ang nakausap niya.

Sabi nito, nasa outreach program sa Cagayan Valley si Kyler, at sa makalawa pa babalik.

“Pakiabot na lang po kay Kuya Kyler. Salamat po, Ate!” Magkahalong lungkot at saya ang naramdaman niya. Malungkot siya dahil posibleng hindi maibigay ang liham niya. Masaya naman siya dahil may mga matulunging tao, katulad ni Kuya Kyler.

Umalis si Marc na puno ng pasasalamat at pag-asa, determinado na mag-aral nang mabuti upang balang araw ay makapagbigay rin siya ng liwanag ng kabutihan sa iba.