Araw at Buwan

 

Araw at Buwan

 

Noong unang panahon, ang mga kumikislap na bituin sa kalangitan lamang ang nagbibigay ng liwanag sa mga tao. Wala pang umaga at gabi dahil wala pang araw at buwan. 

                Nais ni Bathala—ang makapangyarihang diyos sa kalangitan— na bigyan ng liwanag ang mga tao, kaya umisip siya ng mga hakbang.

                “Alam ko na! Magpapadala ako ng mga nilalang upang hindi na sila maligaw at matakot sa dilim,” bulalas ni Bathala nang makaisip ng ideya.

                Gayon nga ang ginawa ni Bathala. Hinulma niya mula sa luwad ang dalawang wangis.

                “Ikaw si Araw. Ikaw ang magbibigay ng init at lakas sa mga tao. Magliliwanag ka tuwing umaga hanggang hapon. Sikapin mong maging katamtaman ang init upang hindi masunog ang tao at ang kanilang tirahan at kapaligiran,” sabi niya.

                “Masusunod, mahal na Bathala,” sabi ng binatang parang kumikinang na ginto.

                “Ikaw si Buwan. Ikaw ang magbibigay ng ilaw upang makatulog nang payapa at mahimbing ang mga tao. Magliliwanag ka tuwing gabi hanggang madaling araw. Sikapin mong katamtaman lang ang iyong liwanag upang hindi masilaw ang mga tao kahit natutulog,” sabi niya.

                “Masusunod, mahal na Bathala,” sabi ng dalagang parang kumikinang na pilak.

                Naging masunurin sina Araw at Buwan kay Bathala. Naging malalim din ang pagkakaibigan ng dalawa. Napadalas ang kanilang pagsasama, kaya nagkaroon ng iba-ibang pagbabago sa mundo. Una, muntikan nang masunog ang mga nilalang dahil matagal silang magkasama at nagbigay-liwanag. At pangalawa, nagkaroon ng eklipse dahil niyakap ni Araw si Buwan nang patalikod dahil sa pagkasabik sa kanilang pagkikita.

                Galit na pinagsabihan ni Bathala sina Araw at Buwan. “Tingnan ninyo ang nangyari! At sabihin ninyo sa akin kung tama bang magkasama kayo palagi.”

                “Patawad, mahal na Bathala. Mali nga ang aming mga ginawa,” tugon ni Buwan.

                “Walang mali sa pagmamahalan natin, Araw,” sabi naman ni Araw.

                Lalong nagalit si Bathala sa dalawa. “Walang mali sa inyong pagmamahalan, pero sa inyong kapangahasan ay mayroon. Inilalagay ninyo sa kapahamakan ang aking mga nilalang sa mundo. Kaya parurusahan ko kayo!”

                Nagmakaawa ang magkasintahan, pero hindi sila pinakinggan ni Bathala.

                “Simula ngayon, ikaw, Araw, ay mananatili lang sa kabilang panig ng mundo. At ikaw naman Buwan ay mananatili lang diyan sa iyong kinaroroonan ngayon, pero patuloy ang iyong pag-ikot. Patuloy ninyong gampanan ang inyong mga tungkulin hanggang hindi ko ibinababa ang parusa.”

                Simula noon, hindi na nagsasama sina Araw at Buwan. Paminsan-minsan, saglit na nagkikita ang dalawa kaya may pagkakataong nagaganap ang eklipse. Subalit, kadalasang sumisikat si Araw sa umaga upang magdulot ng init at sigla sa mga nilalang, at sumisilip si Buwan upang magbigay ng kariktan at kapayapaan sa gabi.