Ang Munting Tinig

 

Ang Munting Tinig

 

Gabi-gabi, tuwing papatayin ni Bernard ang ilaw sa kaniyang kuwarto upang matulog, may munting tinig na tumatawa sa dilim. Ang kakaibang pangyayaring ito ang dahilan kung bakit siya kulang sa tulog.

Noong una, labis ang takot niya sa tinig na iyon, kaya magdamag na nakasindi ang ilaw. Subalit, pinagagalitan siya ng ina dahil dagdag daw iyon sa konsumo ng kuryente. Hindi rin naman niya masabi ang tungkol sa tinig.

Lumipas ang ilang linggo, unti-unti na siyang nasasanay sa tinig. Inisip na lamang niyang bunga lamang iyon ng kaniyang imahinasyon.

Isang gabi, pagkatapos niyang patayin ang ilaw, narinig niyang muli ang tinig ng batang lalaki. Agad siyang nagtalukbong ng kumot, at nagtakip pa siya ng unan sa tainga.

“Bernard, laro tayo,” sabi ng tinig. 

Napabangon siya nang maramdaman niyang tila hinihila nito ang kaniyang kumot. Kasingbilis din ng liwanag ang pagtakbo niya patungo sa pindutin ng ilaw.

Sa paglipas ng panahon, napansin ni Bernard na hindi lamang nagpaparamdam ang bata tuwing papatayin niya ang ilaw, kundi palagi itong sumusunod sa kaniya kahit siya magpunta.

Sa huli, natutuhan ni Bernard na maging matapang. Hinarap niya ang nilalang, at nakipag-usap dito.

Sa mga sumunod na gabi, dalawa na silang naglalaro tuwing madilim na ang kabahayan.